Ook hier blijkt het te kunnen onweren en regenen. Dat deed het in de voorspelling en dat deed het ook vanmorgen. Daarom had ik de belofte gedaan om de fiets vandaag te laten staan. Belofte maakt schuld, ook als de wolken en nattigheid door de brandende zon wordt verdreven en het perfect fietsweer wordt.

Zo had ik de tijd om, naast de gezellige echtgenoot te zien die ook in me verstopt zit, een serie YouTube filmpjes te bekijken en er achter te komen dat zowel Canyon, als Trek, als BMC nieuwe fietsen hebben. Allemaal met andere bedoelingen ook al liggen die van Canyon en Trek niet heel veel van elkaar. BMC komt met een naar mijn mening wel hele mooie gravel fiets. Een race monster voor onverharde wegen.

Maar ook Specialized heeft een mooie versie voor het onverharde werk.

Mijn gedachten laten me wel eens denken dat een fiets als deze ideaal zou zijn om de winter me door te komen. Maar soms weet ik ook weer niet of ik er wel voldoende op ga fietsen en dan onderdruk ik het gevoel weer.

Als lunch genoot ik bij Winds bar van een heerlijke Açaí bowl. Één brok vitamine en powerfood. Een push voor mijn gezondheid.

De dag was nog niet voorbij. Met luide stem probeerde ik Robert Gesink naar boven te schreeuwen. Het bleek niet genoeg. Hij kwam 200 meter te kort. Gaf op Strava aan dat de etappe nog mooier was geweest als deze net dat beetje korter was geweest. Ik had het hem gegund.

Terwijl wij aan onze dagelijkse borrel zaten kwamen twee fiets bekenden van me aanrijden, waar Strava al niet goed voor ons. Anders had ik nooit een gesprek met ze aangeknoopt.

Uwe en Marion, een fietsend stel uit, grof genomen, de omgeving waar mijn zus woont. Kopen hun fietsen bij de winkel waar ik zelf ook ooit een Tarmac SL3 Project Black heb gekocht. Zo klein is de wereld, zo leuk het gesprek.

Een verspilde dag? Voor de kilometers misschien, voor de mens zeker niet.