Bij de broodjes bedacht ik me dat als je dan midden op de Süd Tiroler Weinstraße verblijft, het wel zo leuk is om ook een keer de Weinstraße af te fietsen.

Dus ook vandaag weer het PAS koers pakje aangetrokken en er op uit gegaan.

Geen Gravel bike, dus te voet door de steentjes heen banjeren op weg naar het klimmetje naar de hoofdweg. Ik heb eens goed op mijn Wahoo Element gekeken en zag dat het begint met 6% om te toppen op ruim 12%. In Nederland zou het een drukbezochte weg zijn met dit soort percentages.

Ik stuur mijn fiets in de richting van Kaltern. Rechts heb ik zicht op het meertje, links op de bergen, waaronder de Mendelpass en voor me kruipt de weg verraderlijk omhoog. Hoogtemeters die soms overgaan in wat glooiende weg. Mooi om te rijden. Er zou alleen geen ander verkeer moeten zijn.

Waar je niet meer op de hoofdweg mag blijven wordt je via een slingerend fietspad weer naar beneden gestuurd in de richting van Bolzano. Goed oppassen, want er liggen een paar gevaarlijke bochtjes in. Als je dit doorstaan hebt en alle andere fietsers die omhoog en omlaag gaan hebt ontweken kom je uit bij Bolzano, bij de mij bekende waterplaats. Drukte van jewelste daar, maar ik had nog geen fris drinken nodig.

Op naar het fietspad. Wind redelijk gunstig, ook al kaatst hij soms tegen de bergwand op. Ik rijd een lekker tempo. Been ritme er in en gaan. Al snel haal ik de eerste fietsers in en ook een wielrenner. Ik herken een Tarmac SL6 Sagan versie. Mooi. Ik denk dat hij aan het los rijden is. Maandag.

Bij een bruggetje merk ik dat hij nog aan mijn wiel zit. Leuk. Gezelschap. Ik fiets, ik fiets, ik fiets. Bij Tramin neemt hij over. Nog iets hoger tempo. Ik zie een stickertje op zijn zadelpen: Ride fast, Ride long. Niets Live slow, zo te zien.

De weelde van het achterwiel was van korte duur. Ik krijg de kop weer opgedrongen. Ik denk dat hij wilde weten waar ik naartoe ging. Ik ga verder. Tot aan Mezzacorona. Op dit stuk schroeven we samen het tempo nog wat op. Sagan komt ook af en toe een stuk op kop.

Het valt me op dat hij op zijn helm de prof versie heeft van de Specialized vak melder. Deze is namelijk rood, zodat hij beter opvalt op TV.

Vlak bij mijn keerpunt geeft hij aan dat hij water nodig heeft. Ik dat ik straks ga keren. Hier scheiden onze wegen. Lekker om weer eens zo doorgereden te hebben. Mijn Strava feed kleurt snelste dag- en eigentijden. Het ging ook flink snel.

Ik steek de A22 over, met een brug, anders was het vast in het nieuws geweest en begin aan de terugweg. Beetje wind tegen.

De weg glooit en slingert tussen de wijnranken. Ook nu weer met de nodige hoogtemeters. Paar stukjes een echte uitdaging.

Met de laatste klimmetjes onder de wielen door beland ik weer in Tramin. daar zie ik dat ik een foto van Frank binnen heb gekregen. Kan ook niet anders als je in de buurt bent.

Voor mij begint nu het middag programma. Één van slenteren door de straatjes van Meran en het eten van grote stukken taart. Nou ja, eentje dan. Mijn energie voorraad vroeg er om.