In 2021 ontdekten we dat er een Mendel Pas dag is. Een dag waarop de pas afgesloten is voor auto’s en motoren en iedereen die er op eigen kracht, eventueel nog wat ondersteund met een elektromotor, op kan fietsen heeft dan vrij baan. E zocht ook voor deze vakantie speciaal het weekend uit dat de dag er is. 17 september om precies te zijn.

Kijkend naar het weerbericht is 17 september niet echt de dag dat je met plezier een pas af gaat rijden. Een regendag zoals je ze maar weinig ziet is de verwachting nu. Heel anders dan gisteren. Prachtig zonnig en warm was de verwachting. Om E haar speciale organisatie niet helemaal voor niets te laten zijn, besloot ik om mijn klimmersbenen onder te schroeven en de pas op te rijden. Wel vanaf de andere kant, omdat ik ook nog kilometers wilde maken.

Laat E het alleen maar niet horen. Die zit dan de hele dag hoofdschuddend voor zich uit te kijken. Dat ik het daarom gedaan heb.

Op Strava heb ik de route gepland.

Eerst naar Mezzocorona over de Strava del Vino en dan het dal in, het Val di Sole (?) of Sone (?), in de richting van Cles. Een dal is vaak een vlakke aangelegenheid. Hier niet echt. De weg kroop langzaam omhoog en over de stukjes fietspad die aangelegd zijn om de hoofdweg, verboden voor fietsers, te omgaan zelfs verraderlijk stijl.

Lang leve de 36×30. Ook al had ik zelfs nog wel een tandje lichter soms kunnen gebruiken. Zeker toen ik ergens iets verkeerd was gereden, “dit weggetje kan niet goed zijn”, en voor straf rechtdoor een wijn / appel berg op mocht fietsen. Ik reed in wandeltempo krampachtig omhoog. Maar een voet zette ik niet aan de grond.

Zo kwam ik langzaam, maar zeker bij Cles aan. De geboortegrond van een aantal topsporters, waaronder Maurizio Fondriest en Letizia Paternoster. De laatste woont nu trouwens in Riva del Garda.

In Cles hebben E en ik ooit staan wachten op de Giro om het later, op een super plaats, succesvoller te proberen op de Passo Mendola. Het punt waar wij stonden, zou ik later weer zien. Maar dat duurde nog wel even.

Bij Cles ligt een mooi meer. Het Lago di S. Giustina. Helaas kon ik geen foto maken op de brug / Dam over het meer, maar deze is al aardig.

Voor mij begin nu langzaam maar zeker het echte klimmen. Dat dacht ik toch. Maar het bleek dat er nog een stukje naar beneden gereden werd voordat de bordjes van de Mendel Pas langs het parcours kwamen te staan. De mythische klimmen in Trentino hebben allemaal per kilometer de aanduiding van het stijgingspercentage en waar je bent op de klim. Soms is dat bemoedigend, soms laat dat de moet je in de koersschoentjes zakken. Één ding weet je alleen zeker. Je moet verder. Je moet omhoog. Omrijden behoort niet tot de mogelijkheden.

Op het punt waar we naar de Giro keken was een bron, wist ik. Maar ook deze bron werkte niet door het watertekort. Gelukkig had ik eerder al één bidon bijgevuld, bij een contact moment met E, dus ik zou er vast wel mee boven komen.

De tweede helft van de beklimming loopt door de bossen en slingert prettig omhoog. Ook als je niet kunt klimmen is dit deel voor het overgrote deel goed te doen. Zo trapte klom mijn lichte verzet naar boven. En kwam ook boven.

De toppen van de Dolomieten staken strak af tegen de blauwe lucht. Veel mooier dan dit wordt het niet. Jammer dat het tijdens het afdalen niet mogelijk is om te fotograferen. Voor mij dan toch.

Gematigd liet ik me de berg afrollen. Heelhuids beneden aankomen is ook wel erg fijn.

Zo kwam ik door Sint Nicolaas uiteindelijk in Kaltern aan. Nog een paar kilometer, waarvan het eerste deel strak bergaf. Gelukkig niet te veel verkeer, dus ook dit stukje was fijn te fietsen. Laatste stukje omhoog naar Tramin en het zat er op. Toch weer bijna 5 uur op de fiets voor de net geen 100 kilometer.

Terwijl ik aan het rondrijden was waren er berichten binnen gekomen dat het op andere plaatsen ook goed fietsen is.

Op de MTB bij het Gardameer:

En op Mallorca. Daar in ieder geval met Specialized!