Weer apps. Je moet er van houden, maar ze niet altijd vertrouwen. vooral ook zorgen dat je er verschillende hebt. Het kon vrijdag regenen of de zon kon schijnen. Hing er vanaf welke je het meest vertrouwde. Bleek het toch “s ochtends droog te zijn met een zonnetje.

Daarom vroeg op het terras ontbeten en klaargemaakt voor een rit. Doel: drie uur in totaal.

Ik had er best zin in, na een dag stilgezeten te hebben. Zo snel gaat dat dus.

Dus zo worstelde ik me nog een keer de eerste klimmende meters naar boven om daarna weer op het fietspad aan te sturen. Vandaag een rit naar Bolzano en een stukje verder de Brenner op, tot dat ik mijn tijd had opgebruikt.

Benen waren niet slecht, ook al wilde het koppie niet helemaal meewerken. Tijd om eens wat gedachten op een rij te gaan zetten en weer eens iets te plannen of losbandigers, binnen de marges van het normale (wat dat dan ook weer moge zijn), te doen.

Dat ik hier graag fiets schrijf ik vaker. Dat het zelfs leuk is op dit pad vast en zeker ook. Eerst het meer open deel naar Bolzano, dan daar door de parken en daarna door het meer nauwere dal tussen de bergwanden en her en der een dorpje.

Waar het dal smaller wordt komen ook een serie verlichte tunneltjes op de weg. Prima te doen. Wel fris zo in deze tijd.

Langzaam kruipt de weg omhoog. Dat merk je doordat het trappen inspanning kost en de snelheid niet al te hoog wordt ondanks de inspanning.

Op deze weg ben je nooit alleen. Zie het als de doorgaande weg naar het noorden en andersom zuiden. Dus veel fietstoerisme met hippe bikepackers, maar ook trainende wielrenners en wandelaars en de local die op weg is.

De rijd tikte door en het was al weer tijd om te keren. Iets in me wilde verder, maar dat was niet voor vandaag. Sterk zijn. Dat kan soms ook betekenen om juist te keren.

Ik zat inmiddels 17 kilometer voorbij Bolzano. Prima. Nu ging het vlotter. Meer bergaf en stukjes gunstige wind, ook al merk je dat deze wel eens botst tegen de bergwanden en dat de weg niet rechtdoor loopt. Maar niet getreurd. Trappen maar met een zonnetje er bij.

Bolzano voorbij. Waterpunt. Fietsers inhalen. Wielrenners inhalen. Ik zet toch maar een paar inspanningen op het menu. Voel me aero. Ik haal iemand in die blijft plakken. Assos pakje aan.

Als ik een heel stuk verder omkijk is hij er nog bij. Ik blijf doorrijden. Zo komen we dichter en dichter bij Tramin. Op het punt waar we en paar bochten moeten nemen en ik het fietspad neem en hij een stukje weg, komen we kort naast elkaar te rijden. Hij vraagt: “ist das der TGV nach Verona?” Wenn Du den loc bist fahre Ich mit.

Het dacht dat ik minimaal 200 tot 220 Watt gemiddeld aan het trappen was. Ik zei dat het wel een stukje minder was, maar bedankte hem. Gaf een gevoel van compliment dat ik wel kon gebruiken. Hij vond het in ieder geval allemaal snel genoeg gaan.

Niet heel veel later gingen onze wegen uit elkaar. Ik weer in richting Tramin. Nog een laatste blik op het kerkje bij het aankomen rijden. Een snelle foto. Klimmetje naar de M-Preis en dan door het dorp naar ons fantastische verblijf Quellenhof.

Nu de vraag of de fiets de auto in zou gaan of op zaterdag nog een keer de Mendelpass op zou klimmen.