Weer op Garda bodem. Wat doen na het in alle vroegte kijken naar het WK tijdrijden? Op mijn Cavedine ronde wordt vandaag voor een deel het WK Granfondo gereden. Dan maar de Ballino op bedenk ik me en dan zie ik het verder wel.

Ik kleed me warm aan, want het is koud buiten. Harde wind over de besneeuwde bergtoppen en het resultaat is duidelijk. Rinaldo had zelfs kniestukken aangetrokken, maar dat was te veel van het goede.

Op het fietspad langs het meer was het enorm druk. Op de weg naar boven ook. Ongekend. Typische Italiaanse waarop je met het gezin op pad gaat met een mix van toeristen er bij.

Mijn voornemen was het niet te dol te doen, maar met wat reserve naar boven te rijden. Lukte niet helemaal. Wat ik dacht dat op reserve was, was steviger dan ik dacht. Dat was trouwens niet vlot genoeg om toch ook ingehaald te worden. Die extra kilo’s hakken er bergop in.

Boven was het lastig om contact te hebben met E. Ger FaceTime. App-jes bleven hangen. Ik zag het zo weinig zitten dat ik mijn fiets weer de kant van Ballino de berg afstuurde.

Maar toen ik in de buurt van Tenno kwam ontving ik het eerste berichtje van E: ik zou er nog een lusje aanplakken, heerlijk weer!

Volgzaam als ik ben keerde ik weer. Nog een stukje naar boven en dan de pas van de andere kant af. Gelukkig met mijn windjack aan, want ook al was het maar op ongeveer 750 meter, ik vond het fris. Zeker in de schaduw.

Zo rolde ik de berg af en uiteindelijk door naar het Lago di Cavedine. De renners waren voorbij en ik had vrij baan.

Veel kracht zat er niet in mijn benen en zo trapte ik op een lichter verzet terug naar huis. Miste de mogelijkheid door te duwen op de terugweg, maar hoe dichter ik bij huis kwam hoe blijer ik was met de paar kilometer meer op de teller. Toch maar mooi gedaan.

Aan het einde van de dag aan de borrel en naar stoere verhalen luisteren van Rinaldo. Een sprint gewonnen met afgebroken zadel. Uitgeboorde onderdelen om ze lichter te maken. Ik houd er wel van.