Rust en afscheid

Op woensdag bleek het goed rusten. Ik dacht nog een beetje aan de dinsdag en trok de dag met E op. Ook al geloofd niet iedereen het, het is toch echt onze gezamenlijke vakantie en niet een of ander trainingskamp. Het laatste is het binnen de marges wel een beetje voor me, omdat ik zo veel kan fietsen en ook de nodige rust kan pakken.

Ik liet me zelfs verleiden tot een rondje over de markt in Arco, maar E daagde me niet uit om met de benenwagen te gaan. Beter voor het herstel.

Vandaag al weer de laatste dag. Wat zo lang lijkt, vliegt dan opeens voorbij. Toch nog het nodige te doen vandaag en daarom er bewust voor gekozen om wat vroeger te vertrekken. Helaas was het nog maar wat fris, maar dat moest dan maar. Natuurlijk wel nog de kans gegrepen om in korte broek te rijden.

Als de zon ook maar een beetje doorkomt is het heerlijk. Zo typ ik dit ook liggend op mijn stretcher op het terras in de zon. Voorzichtig probeer ik me te beseffen dat het 22 september is en dat het in Nederland waarschijnlijk een heel stuk anders zal zijn.

De laatste rit besloten om eenvoudig te genieten van het Lago di Cavedine. Klimmetje doorgereden en een voor mij goede tijd neergezet. Geeft een beetje een idee van de vorm of die van de dag toch zeker.

Ik fiets weer over het fietspad, waar ik al zo vaak geweest ben. zie aantallen van 113 op Strava voorbij komen.

Ik neem de tijd om van een aantal ijkpunten foto’s te maken. Zo ook het volgende punt:

Het huis staat aan de linkerkant. Ik ga naar rechts

Het huis van de verkeerd gevaccineerde bakker. Ik had hem eerder nog niet zien zitten of voorbij zien schuifelen, maar zag hem gelukkig vandaag net na het maken van de foto nog. Altijd een moment van groeten. Liefhebber van de koers.

Na Dro, inderdaad de woonplaats van Zambanini die de Vuelta reed en zijn seizoen gaat afsluiten in Lombardije (Rinaldo gaat voor hem op de brommer zitten in de winter), rijd ik in de richting van Arco. Hoog boven de stad torenen de restanten van het kasteel uit.