Gisteren reden we terug vanuit Torbole naar Nederland. Het liep voorspoedig en met fossiele brandstof bleek het best te doen. Voorspoedig is relatief als je een afgesloten A22 oprit waardoor we de verkeerde kant op gestuurd werden, een brandende vrachtauto, een verkeerde afslag en een zoutzuur lekkende vrachtauto met een afgesloten A3 tot gevolg op de koop toeneemt. Met goed gezelschap is iedere autorit natuurlijk een plezier.

Dat goede gezelschap heeft ook zo haar methodes. Terwijl ik nog volop in de emotie zat na de ongelofelijke overwinning van Annemiek van Vleuten, werd er de opmerking gemaakt: “jij gaat zeker een rondje fietsen?!” Ik denk dat de intonatie van de “zeker” me geen ander antwoord kon laten geven dan “ja natuurlijk”. Terwijl ik de autorit nog in mijn lichaam had zitten en het buiten regende. Niet mijn favoriete weersomstandigheden. Maar als je beter wil worden…

Dus terwijl, E op pad ging, deed ik dat ook. Op de fiets wel te verstaan. Buiten ook nog.

Zo ging ik dus van de stralende Italiaanse omstandigheden naar de natte polder. Zelfs met mijn regen-bodywarmer aan. Best nodig.

Goed waterdicht dat jasje, maar de rest van de kleding was het zeker niet.

En wat dan nog veel erger is, je fiets wordt er ook zo smerig van. Hier was een nat doekje niet genoeg voor, maar moest de tuinslang aan te pas komen.

Zo gaat het in de herfst. Zeker in de polder.

Is dit de perfecte fiets voor deze omstandigheden? Een fijne fiets is het zeker.