Na het verwerken van de harde cijfers, is het tijd om rustig weer te gaan bouwen. Join gaf me donderdag vrij, maar ik vond het toch wel prettig om een stukje te fietsen. Thuiswerken geeft het dat beetje gevoelsmatige vrijheid om niet om 6 uur op een autostoel te kruipen, maar nog op het zadel.

Ik reed een stukje citer een pacemaker aan. Die houdt een vast wattage aan en dan is het de bedoeling dat je daarbij in de buurt blijft. Soms wat lastig bij de klimmetjes omdat je dan snel net te intensief door wil rijden. Maar verder dient het gemak hierbij echt de mens.

Vrijdag goed weer. Wel een heel stevige wind. Join stuurde me op pad voor een lange duurtraining met daarin 2 keer “oplopende sprints”. Iedere sprint duurde langer.

Met de nieuwe wattage grenzen is het weer goed oppassen om binnen de marges te blijven rijden. Bij Join hameren ze erg op wit – zwart trainen. Rustig als het rustig moet en hard als het hard moet. Niet zo veel tijd rond je omslagpunt. Dat wil je het liefste want dan heb je het idee dat je, je best doet en ook nog snel gaat. Het fietsen waar de gemiddelde fietser anders zo vaak in belandt.

Ik ging voor een Ronde Hoep. Zoals hij hoort.

In de richting van de KOM pijl. Schijnt veiliger te zijn gelet op de huizen die er staan. Viel me op dat bijna alle huizen te koop staan. Misschien wel een Boerenaktie.

Onderweg een paar druppels en koude benen. Ik las dat het 18 graden zou worden, maar zo voelde het helemaal niet. Ik had dus beter knie- of beenstukken aangetrokken.

Thuis weer door de 100 heen, zodat, dat doel alvast gehaald is deze maand. De familie is weer tevreden.

‘S Avonds wandelden E en ik over het licht festival van Almere. Niets voor rennersbenen, maar wel mooi om te zien.

Zaterdag. Join gaf me vrij. Ik wilde toch even naar buiten. Rustig rondje fietsen. De buienradar voorspelde veel water op het moment dat ik zou fietsen.

Ik voelde me leeg tijdens het fietsen. Voelde als niets. Daarom echt kort gehouden en over het Spoorbaanpad weer retour. Gelukkig viel de verwachtte neerslag niet op mij. Wel waren de wegen kletsnat. Misschien ook wel de reden dat iets mijn band doorsneed en zo mijn binnenband er uit deed stulpen waardoor deze knalde.

Dus zo was ik niet alleen leeg, maar ook mijn band. E stond er op om me op te pikken en die kans liet ik niet voorbij gaan.

Net maar wat restanten aan banden bij elkaar gezocht. Die moeten het morgen maar houden. Voor nieuwe kijk ik in de komende week wel. Want ook al heb ik er dan flink de balen van als ik lek rijd, het fietsen is toch wel leuk.