Het lijkt soms zo makkelijk. De tijd aan jezelf hebben. De zon aan de lucht. Wat wil je nog meer op een zondagochtend?

Een goed gevoel. Daar ontbreekt het een beetje aan. Dat beetje motivatie. Toch last van “oktoberitis”? Misschien wel. Beetje besluiteloos daarbij. Maar nadat de autoband bijgepompt was, sinds we het signaleringssysteem hebben nog nooit zo vaak noodzakelijk bijgepompt, gevoeld dat het toch echt beter was om te gaan rijden. Zelfs terwijl Join me een rustdag gunde. De buitenlucht zou me vast en zeker goed doen en voorkomen dat ik de hele dag wat voor me uit zou staren. Er zijn natuurlijk ook maar zoveel hemden en broeken te strijken en koerskilometers te kijken.

Wind uit de hoek van de prinses. Ideaal om een herfst rit naartoe te maken. Beetje open en beetje bossen. Kijken of de herfsttinten er al door komen.

Ik fiets deze ronde graag. Dankzij René ontdekt. De man waarmee ik andere jaren de herfst doorfietste. Bouwend aan onze voorsprong van het komende seizoen. Dat is helaas niet meer zo. Nu bouw ik vooral alleen. Voordeel is dan wel dat ik me wat meer in kan tomen. Dat probeer ik toch. Dus op een niet te zware versnelling trapte ik in de rondte. En zo moeilijk als ik het vond om te vertrekken, zo fijn was het op de fiets. Eerst nog wat fris, maar met het verstrijken van de tijd steeg de temperatuur en kon het helemaal niet beter.

Ik dronk als het moest en at ook bijna iedere herinnering een hap. Helpt ook. Dat is zeker.

Toen ik op pad ging hoopte ik dat de banden die ik van de Chavanel had gehaald niet te erg verdroogt waren en het onderweg zouden begeven. Gelukkig niet. Ook al deden de barstjes in de band niet heel veel goeds vermoeden. Ja R ik moet weer eens wat investeren. Ben bijna zo ver. Maar neem je nu nog snelle bandjes of ga je al voor traag winterrubber? Leg je ze dan al om de Rapids of niet? Zou er niet een tweede wielset klaar moeten staan? Rijd ik gewoon op de weg door? En zo zijn we weer bij de besluiteloosheid aangekomen.

Voorbij de prinses. Het valsplat op been tempo. In Baarn rechtdoor. Waarom niet een bijbelbelt lusje er bij. Spakenburg. Ver van de kerk weggebleven. Door de polder en de brug bij Nijkerk over naar het nieuwe land. Gaatje dichtrijden naar een fietser voor me. Ik kan toch sneller als ik het wil.

Zo toerde ik deze zondagochtend rond. Blij toen ik weer thuis was. Niet omdat het fietsen er op zat, maar omdat ik was gaan fietsen. Vitamine D tanken.

‘S Middag Daniël Oss tweede zien worden op het WK Gravel. Een WK waarin de gravelrijders door de wegprofs overschaduwd werden. Jammer voor de gravelrijders. De wattage duwers deden het, het beste lijkt het.

De overhemden en broeken zijn trouwens gestreken. Daar bleek Parijs – Tours dan weer heel geschikt voor.