Er zijn van die dagen dat je twijfelt hoe erg de wind mee staat op een dag. In het relatieve natuurlijk. Want wat ik doe op een zondag is voor mij voor een dag het belangrijkste dat er is, maar stelt natuurlijk helemaal niets voor in het grotere geheel van de dingen. Het is maar beter dat ik me over de belangrijkste bijzaken in het leven zorgen kan maken en ik probeer het vooral daar bij te houden.

Natuurlijk had ik de nodige zorgen vooraf. Zou ik gaan? Zou ik het redden? Hoe kom ik aan banden? Wat trek ik aan? Wat doet het weer?

Zondagochtend. Een wafel. In 2022 bleek dit de bodem voor een goede rit te zijn. Ik voel me niet 100%, maar ik besluit te gaan rijden. Als ik nu niet zou gaan, dan zou ik nooit meer een tocht rijden. Beter om door te zetten en het te zien als gewoon een rondje fietsen. Het gevoel van “ik wil niet afgaan” laat ik thuis.

De Meewindkoers is voor mij een speciale. Ik rijd hem volgens mij al zo lang als deze tocht bestaat. Had altijd iets speciaals. Niet het typische toertocht publiek met de slobber shirts, maar meer het nieuwe fietsen. Dat is aan het veranderen, het nieuwe fietsen rijdt op een gravel fiets, maar toch blijft deze rit trekken. Mooie combinatie van vlak met een paar klimmetjes. Steeds wijzigingen in de routes en goede stopplaatsen met vooral goede keuze aan eten en een finish terrein. Daarom ook niet de standaard prijs, maar als je iets meer betaalt voor iets meer, dan is iets meer zeker te verklaren.

Ik parkeer de auto in de parkeergarage. Dat hoort er bij voor mij. ‘S Ochtends in alle rust en ‘s middags in de drukte van het winkelende en bioscoop gaande publiek. Ik kom er achter dat ik mijn Wahoo ben vergeten. Fietsen zonder fietscomputer is knap lastig, maar ik zal Strava dan maar op mijn telefoon aanzetten.

Startbordje ophalen en de gratis gel. Ik hoor de EHBO medewerkers doornemen waar “ze” altijd allemaal onderuitgaan. De keuze stapvoets door de bochten met blaadjes te gaan is hierbij genomen. Risico niveau laag houden. Aan vallen heb ik niets.

Ik bedenk me dat je bij Wahoo een fietscomputer kunt lenen. Dat ga ik doen. Zo heb ik toch informatie onderweg en met een paar klikken is hij gekoppeld aan mijn account, aan mijn vermogensmeter en hartslag band. Ik ben er weer bij. De wind draait een beetje in mijn voordeel.

Onderweg dan maar. Ik vertrek met een groep, maar bedenk na 10 meter dat ik het thuisfront nog op de hoogte moet brengen. Stoppen dus maar en de volgen mogelijkheid maar aanzetten. Bleek achteraf zinloos te zijn, ik was niet te volgen, en voor mij de reden dat ik bijna de hele rit alleen onderweg was. Precies in een gat gevallen.

Ik besloot te geven en daarna maar eens te kijken waar het schip zou stranden. Het was koers. Ik haalde wel wat éénlingen in, maar die hadden geen zin om vlotter te rijden. Zo kwam ik steeds dichter bij de Amerongse berg. Niet ver er voor werd ik bijgehaald door een groep en kon ik een stukje in de luwte meerijden. Ik merk de dat het weer wat onwennig was. Veel alleen rijden is minder “in de wielen” ervaring. Toen het me te link werd op een smal fietspad, liet ik lopen. Risicoloos rijden.

De heuvel is een berg voor me. Aan de andere kant is de eerste rustplaats bij wielercafé de Proloog.

Ik gebruik de stop om mijn bidon bij te vullen, een handje winegums te eten en repen en een drink mix in mijn achterzak te stoppen. En door maar weer. Ik had ingeschat dat er een zwaar stuk zou komen. De Lekdijk met lastig staande wind. Het klopte. In een laatste wiel ga ik mee met een groep. Op het kantje. Ik draai niet met de waaier mee. Vragen om gekost te worden. Het gaat met horten en stoten. In een waaier over een dijk die bevolkt door gefrustreerde, begrijpelijkerwijs trouwens, automobilisten, fietsers, motor rijders en meer is eigenlijk onmogelijk. Ook hier laat ik lopen.

Weer thuis bekijk ik mijn Strava segmenten en zie wat de gouden medaille, mijn snelste tijd op dit segment, betekend in het grotere geheel.

Het ging inderdaad heel hard op deze dag.

Gevolg van mijn lossen is dat ik met één man over blijf, waar ik vakkundig het bord van leeg eet en die ik als het tempo begint te dalen achter laat. Wie had het over een gezellige zondagse bezigheid? Het is een harde stiel.

Het gevolg is wel dat ik weer alleen ben en dat nog wel even zal blijven. Gelukkig staat de wind nu stukken in de rug en trap ik een aardig tempo door. Hard genoeg om degenen die ik inhaal achter me te laten. De sprint rijd ik alleen. De Ronde van Vlaanderen ook. Een ellendige klinker klim als je de Muur van Geraardsbergen omhoog rijdt.

En dan voel ik wat zachts. Mijn achterband duwt niet terug, maar zakt in. 110 kilometer onderweg en ik moet een band vervangen.

Samenvattend: wat een ellende. Eerst kreeg ik mijn buitenland er niet af. Wilde het eigenlijk al opgeven, maar in een laatste poging lukte het nog. Eerste binnenband bleef steeds tussen de rand van de band en de velg zitten. Na lang klieren lukte het, maar kreeg de band geen lucht. Volgende wissel. Zelfde verhaal met het bandje. Laatste poging met een lucht patroon om hem op te pompen.

Gelukt!

Ik voel me een klein beetje een “Badlands” fietser. Doorzetten om door te gaan, ook al heeft dit helemaal niets te maken met de ontberingen die ze bij zo’n ultra tocht moeten doorstaan. Mooie YouTube films van te zien.

Bleek dat ik mijn 45 minuten op de grond op 250 meter van de tweede stop gehouden te hebben, waar een fietsen maker bandjes stond te wisselen. Ik neem weer een handje winegums, vul mijn bidon en prop nog een halve banaan naar binnen. Ik wil door, door het stilzitten en op hurken en dergelijke zitten, ben ik stijf geworden en ben ik uit mijn flow. De laatste 40 zullen afzien worden.

Gelukkig kan ik even met 3 mannen mee. Bleken uit Hoorn te komen met een voorliefde voor TREK fietsen. Later nog een leuke babbel mee kunnen slaan.

Als we Lombardije rijden, een lastige klim, houd ik ze niet meer bij. Maar even later staan ze aan de kant met een probleempje. Ik ga door en rijd maar weer eens alleen. Op naar het breedste fietspad van Nederland of misschien wel de wereld.

Soesterberg. De landingsbaan. De 3 mannen knallen me voorbij. Blijkt dat je zelfs hier fout kunt rijden. Rechtdoor waar we rechts er af moesten. Terug en verder. Nog een paar kilometer. We rijden langzameren achterop en blijven daar maar achter rijden. Heel ontspannen de laatste kilometers door.

Bij het overrijden van de finish rijden Ron en Robbert bij me achterop. Zo komen we elkaar toch nog tegen. Perfect getimed. Konden we op het finish terrein nog een drankje doen en een babbel slaan.

Robbert had een goede dag en Ron veel problemen met zijn rug. Iedere fietser heeft zijn verhaal. Zo veel starters, zoveel verhalen.

Ik vind het mooi geweest. Lever mijn Wahoo in. Krijg een blikje Wahoo bier mee en duik weer de parkeergarage in.

Omkleden in de parkeergarage. Dat is ook Meewindkoers.

Tevreden rijd ik naar huis. Hongerig ook. Eten en drinken had ik wel wat beter kunnen doen vandaag.

Bleek dat er meer in mijn benen zat, dan ik had gedacht. niet alles is te zien in het cijfertje van Join. Of: kun je nagaan als dat cijfertje beter is.