Als liefhebber van de fiets en het fietsen of wielrenner zoals ze het wel eens noemen, heb je het in deze tijden zwaar. Nog zwaarder als je van middelbare leeftijd bent en je het liefste in lycra rondrijdt.

Fietsen is “hip”, of is dat een middelbare leeftijd term, en dat is te merken. Iedereen fietst, lijkt het soms wel. Dat wordt ook door de media opgepakt. Zijn het niet klagende mensen over het gedrag van die wielrenners, dan is het wel een programma over iemand die gaat fietsen. Dan is er natuurlijk ook nog de serie waar de man van middelbare leeftijd de fiets ontdekt.

Zo zag ik gisteren Oogappels.

Een beetje kwetsend komt het bij mij wel aan.

Maar waardoor? De Mamil opmerking? De reactie van de wandelaars? Het belabberde trappen? Het slecht op de fiets zitten? De treurige fiets? De volledige neon kleding? De midlife crisis verwijzing?

Ziet de niet fietser me dan ook zo?

“De leegheid van hun bestaan schokt me”, om Tim Krabbé te citeren. Zij missen wat fietsen echt is.