Kwakkelen. Zo moet ik het noemen. Dat deed ik de afgelopen week. Dat en testen. Symptomen aanwezig, maar geen positieve test. Daar was ik zeer positief over. Zeker omdat ik mezelf onmisbaar vond achter mijn bureau en in bespreek kamers. Zelfs op vrijdag, mijn vaste rij-dag.

De fiets bleef daarom de hele week aan de kant. Ik noem deze week maar mijn off-season en begin als het herstel voldoende heeft doorgezet.

Terug naar vrijdag. Als ik dan toch op de Zuid-as ben, dan maar het aangename met het aangenamere combineren. Een bezoek aan Maats op de Van Wouwstraat. Een bezoek dat al weer veel te lang geleden was en al langer op de planning stond. Maar dan koos ik toch weer voor het zadel of iets anders.

Maats is zo’n winkel waar ik graag kom. Familiaire sfeer. Een begroeting die gemeend over komt. Niets dan moois in de rekken. Een espresso of een Lemonade er bij. Kundig advies en een gedeelde passie of twee. De fiets en er een beetje gesoigneerd uitzien als je rond fietst.

Pas Normal Studios heeft van zijn Mechanisme serie de nieuwe wintercollectie uitgebracht. Waar je buiten eerder denkt aan een nieuwe korte mouwen shirt, komt toch echt het moment dat het warmere shirt nodig zal zijn. Ik was wel toe aan wat verwennerij en motivatie en plande daarom de collectie eens goed te bekijken en als het mogelijk zou mijn eigen iets uit te breiden. Nodig? Daar gaat het niet altijd om. Zeker hierbij niet.

Alles is even mooi. Wordt ook voor een groot deel in Europa in elkaar gezet. Portugal en Italië bijvoorbeeld. Slim materiaal gebruik ook. Ik kies twee warme shirts uit, waarvan één risicovol gebroken wit. Wie durft het aan in de winter waarbij wegen vaak niet droog zijn. Ik wel. Statement shirt. Moet de motivatie van de tegenstand breken.

Ik pas het liefste mijn fietskleding in vol ornaat. Dus met een ondershirt en koersbroek, bij het passen wel met onderbroek voor wie zich nerveus maakt, aan. Ik probeer de nieuwe warme korte broek. De Deep Winter Bips. Voor wie dit soort koersbroeken niet kent, vast snel in de hoek van de onnodige spullen gelegd, maar wie ze wel eens gedragen heeft, wil niet anders meer. Ideaal om te combineren met kniestukken en beenstukken om te variëren bij verschillende temperaturen, maar ook als je zoals ik snel koude bovenbenen hebt heel fijn als het iets frisser is en je verder wel in een korte broek wilt rijden. Ik ben fan. Vorig jaar kocht ik het model van toen. Bij het aantrekken van de nieuwe broek merk ik meteen dat er verbeteringen zijn gemaakt. Ander materiaal aan de buitenkant en ook aan de binnenkant. Slim gebruik van lucht kanaaltjes om je warm te houden met je lichaamswarmte. Hoog aan de voorkant voorkomt dat de blaas te vaak roept om een stop. Buiten materiaal nog meer wind en vocht afstotend en daarom lekker strak zittend. Compressie zullen we het noemen.

Janco legt aan me uit dat door wat veranderingen in het programma van Pas Normal Studios de broek van vorig jaar tussen twee series van nu valt en niet meer bestaat. Daardoor is de Mechanism inderdaad wat strakker dan de broek van vorig jaar. Ik ben bij het passen al verkocht.

Doordat het te leuk was bij Maats gaat helaas de VrijMiBo aan me voorbij. Volgende keer dan maar.

Zaterdagochtend. Tijd om te fietsen. Testen of de ademhaling wil werken. Ik heb er zin in. E vraagt of ik mijn nieuwe “broekje” ga gebruiken. Ik ben er nogal goed in om iets nieuws te laten liggen. Zonde.

Vandaag niet. Ook al wordt het prachtig weer, als ik ga fietsen is het 11 graden en wordt het door de bewolking niet warmer. Ik ga in mijn Deep Winter korte broek in het kort. Draag er een zomer ondershirt bij en een Mechanism Long Sleeve Jersey. Mijn advies. Begin niet aan deze shirts. Ze zijn verslavend. Als je zo als ik bent wil je ze in alle kleuren. Beter dan dit shirt wordt het niet. Als je slim combineert met ondershirts en een keer een windbreaker kun je er echt bijna het hele jaar mee op pad (of het moet zomer zijn). Zitten als gegoten. Komen in verschillende kleuren. Van heel behouden, tot meer opvallend. Voor elke stemming wel iets te vinden.

Daar ga ik dan. De benen willen. Het hoofd wil. Alles ondersteunt door de motivatie maker: mijn nieuwe broek. En wat een broek is dit! Zit echt heel goed. Verschuift niet. Houdt lekker warm. Zit “snug”. Beklemt niet. Wat kan ik meer wensen? Een betere conditie misschien.

Ik trap 2 uur in de rondte en vergeet de broek. Ook dat is positief. Hiervoor is deze broek natuurlijk niet echt bedoeld, want echt testen komt natuurlijk pas als de omstandigheden uitdagender worden. Maar in Denemarken, het thuisland van Pas Normal Studios, hebben ze die in de herfst en winter vast en zeker ook meer dan voldoende, dus ik ben er niet heel huiverig voor.

In mijn enthousiasme heb ik gisteren nog een shirt weg laten leggen in de Maats winkel in Utrecht. Als we het hebben over iets dat al een tijd op de planning stond, dan was een bezoek aan deze winkel het wel. E had ook nog wel zin om even de hort op te gaan en daarom togen we richting Utrecht. Onbekend terrein voor ons, maar we snappen dat de bewoners het “mijn stadje” noemen. Wat een leuke levendige stad op een zonnige oktoberdag.

Bij Maats is de sfeer net zo goed als die in Amsterdam is. Er komt net een gravelrit terug en de rijders nemen een hapje en een drankje. Leven in de winkel van alleen maar blije mensen. Dat wil je toch als je het zelf allemaal zo leuk vindt? Andere mensen die dat ook blijken te hebben.

We babbelen wat, drinken een koffietje, ik sla nog maar eens toe en ga met meer weg dan oorspronkelijk gepland. Zo kom ik (bijna) de winter wel door. Ben bijna blij dat het niet nog makkelijker is om bij ze langs te gaan. Mijn bankrekening vooral dan. Ook al zou me dat misschien nog net iets makkelijker over de grens trekken om eens met een groepsrit mee te gaan. Inderdaad…. Vandaag gaan we niet op de eeuwige twijfel in.

E en ik wandelen een rondje door de stad. Het lijkt wel zomer. De terrassen zitten vol. Vrolijkheid met Halloween in de etalages.

En een Deep Winter Bib Short dat voor zijn eerste ritje mee naar buiten is genomen.