Kleine twijfel. Was ik nou hersteld of kwakkel ik nou verder. Misschien wel een beetje het laatste met de ingefluisterde tactiek om de rit in blokjes op te knippen ging ik rijden. Half uur kijken hoe het ging. Uur. En omkeren kan dan altijd.

Ik stuurde mijn fiets vandaag in de richting van de prinses. Nadat ik gisteren weer een Beter Worden Podcast had geluisterd over je route aanpassen op je training, nam ik de trieste wens over om de route niet te laten kruizen en een rondje te maken. Heeft niets te maken met trainen, maar vooral met iets leuks laten zien.

Dan is een op en neertje natuurlijk niet de oplossing, hoe goed dat ook voor het trainen kan zijn. Ik bedacht me dat ik daarom beter rechtsom naar Lage Vuursche kon rijden en dan over Spakenburg weer terug.

Werkte perfect. Zelfs nog een paar stijgende meters er bij gesprokkeld in Baarn. Daarna veel open kilometers in de polders. De polder van Eemnes misschien zelfs. De polder waar Dorresteijn zo treurig over zong.

Na ongeveer 90 kilometer was ik weer thuis. Missie geslaagd. De combinatie van minder getraind zijn, brede all season banden (de 28 mm banden meten maar liefst 30 mm op mijn velgen) en lage velgen, laten mij niet meer vliegen. Maar trainen gaat om wattages leveren. De snelheid zien we dan in het voorjaar wel weer terugkomen.

Nu wordt het doorbijten en ook gaan als het weer wat minder is. Tijd om verschil te gaan maken naar volgend seizoen toe.