Er zijn van die weekenden waarin je alles tegen komt, maar als het goed is uiteindelijk alleen de pieken herinnert.

Vrijdag. Ik wilde een rondje fietsen, maar mijn nek deed me herinneren aan 20 jaar geleden. Geen goed begin. De fiets bleef dan ook staan. Maar er was meer te doen. Iets heel erg leuks. We gingen van wit naar blauw. Van diesel naar elektrisch. Van Volvo naar Volvo.

Een hele belevenis. Rijd zo soepel als een net gewaxte ketting. Alleen heb ik niet ruim 400 paardenkrachten in mijn benen.

Zaterdag. De nek voelt als 2022. Het mistig. Het is koud. Ik ga rijden. Er hangt nog iets te doen boven de maand november. Ik fiets een oude bekende. Het rondje Vechten en Gooien. Op zoek naar een aankomst van de Goed Heiligman.

De zon brak al door bij de brug. Mijn winter Jack was eigenlijk iets overdreven. De dunne handschoenen konden onderweg zelfs nog uitgetrokken worden.

In de buurt van Lage Vuursche opeens een grote schrik. Één klap. Derailleur werkte niet meer. Bleek door de klap in crash modus geslagen te zijn. Ter bescherming van de derailleur. Even schrikken, maar zo opgelost. Dankzij een YouTube filmpje. Dat wel.

Om de 100+ te halen nog een klein extra lusje er aan toegevoegd. Als je zo dichtbij bent kun je maar beter nog even doorzetten.

Lunchen deden we samen. In Laren. Ik prik daar graag een vorkje. Doet de rest van Laren ook. Gelukkig waren we precies op een goed moment aangekomen. Mijn therapie sessie op de fiets had me goed gedaan. Luisteren naar Thomas Dekker. De fiets is voor alles goed. Bij de lunch nog wat plannen doorgesproken. Ook dat wat ik niet ga doen. Op een MTB of gravel fiets rijden. Ik wordt gelukkiger van een glad lopende asfaltweg merk ik keer op keer en avontuur is het voor mij genoeg als ik een keer een iets andere route rijd of zoals afgelopen zomer naar het Garda meer toe. De fiets heeft voor ieder wat wils.

Zondag. Als je de smaak te pakken hebt en het weer goed is dan ga je op herhaling. Dan kun je nog zin hebben om in de auto te gaan zitten, de fiets is beter. Ik stuurde mijn fiets eerst richting Nijkerk. Weer maar een graad of 2. Geen centje pijn. Het tussen jasje met het juiste ondershirt was meer dan genoeg. Ook een voordeel van de polder. Weinig bomen, dus de zon heeft vrij spel. Net als de wind natuurlijk.

Ik dacht langs de buitenkant van de randmeren naar Harderwijk te rijden. Maar die weg leek afgesloten. Dus op avontuur. Via Putten en Ermelo, denk ik, dan maar. Mooi alternatief.

Bij Harderwijk werd ik aangesproken op een heel rare snuiter op een oude racefiets met buiscommandeurs. Zo raar, dat ik geen zin had in een gesprek met hem. Gelukkig wist ik snel afscheid van hem te nemen en kon ik weer met mezelf verder de polder door. Soms is dat echt genoeg gezelschap. Vandaag bijvoorbeeld.

Zo ging ik door naar huis. Weer bijna 3 uur in het zadel erbij. Join leek best tevreden. Is het de laatste tijd wel eens minder. Moet ik maar wat meer doen om hem weltevreden te houden. Die Jeanmontagne (Jim van den Berg).

De rest van de dag ging op aan het veldrijden. Want ook al doe ik het zelf dan niet graag, kijken naar mensen die lijden, doe ik dan weer wel graag.