Iedere november is het weer het zelfde liedje. Ik laat de teugels een klein beetje vieren. Sociaal boven de fiets. Maar bij het vieren verlies ik de teugels en dat terwijl ik me echt voorgenomen heb om met een betere conditie de maand december in te gaan om het tussen kerst en oud en nieuw niet al te zwaar te hebben.

Dit jaar is niet anders. Ik weet niet eens meer waar de teugels zijn. Daarbij zakt me dan de moed in de schoenen en als we zo door gaan dan staat mijn fiets eerder bij de wilg om opgehangen te worden dan als stalen ros te steigeren op weg naar een prachtig nieuw seizoen.

Het roer moest dus om en vrijdag is daar een begin mee gemaakt. Nog een keer naast de fiets, maar soms moet dat ook gebeuren.

Zaterdag er daarom op uit. Goede zin, maar wetend dat ik niet de zin van september moest hebben. Dat zou ik echt niet volhouden. Liever nu iets meer met verstand en het consequente volhouden dat ze bij Join zo graag zien dan in één dag over de kop. Het werd een (klassiek) rondje Vechten en Gooien. Ik ben nog iedere keer blij dat Ron H me deze route heeft geleerd en dat ik hem inmiddels op mijn duimpje ken.

Op de terugweg ging ik over de nieuwe brug over de Waterlandse weg. Mooie brug, maar een ellendig smal fietspad dat er op volgende. Geen idee wat ze daarbij gedacht hebben.

Zondag. Regen en fris. Voor buiten vond ik het nu te veel van het goede ook al zag ik achteraf dat degenen die in 2023 echt grote plannen hebben wel buiten te vinden waren. Voor mij werd het Zwift. Net op tijd voor de leuke zondag groep. Een uur meetrappen vond ik voldoende. Nieuwe route op Makuri Island. Erg leuk. Niet te zwaar, maar met voldoende uitdaging.

Zo keek ik naar mijn berg die E twee jaar geleden al weer op de muur heeft geplakt. De tijd vliegt. Afgelopen jaar was ik voor het eerst aan de voet. Misschien dat ik er nog eens naar boven rijd. Soort van Bucket list dingetje.

Het roer staat weer de juiste richting op.

Nu het stevig in handen houden. De komende dagen, weken en maanden.