Eerste kerstdag. Iets brunch achtigs bij ons. Als ochtendsporter betekend dat ik er vroeg uit ga om, na het uitpakken van een aantal prachtige kerstcadeau’s, op de fiets te stappen. Binnen. Maar binnen is uitdaging genoeg.

Niet één uur.

Niet twee uren.

Maar drie uren heb ik de tijd. Maak ik ze vol? Een uur is nog wel vol te houden. Twee is een uitdaging. Drie gaat een flinke stap verder. Op de Kickr fiets je namelijk nogal statisch. Je fiets beweegt niet. Zelf beweeg je ook een heel stuk minder. Af en toe staan, dat is het.

Ik kies voor een vlakke ronde. Het is al lastig genoeg. Hoop op een groepje, maar de pacemakers rijden niet op mijn rondje. De zondagochtend groep vertrekt te laat. Ik rijd grote delen solo en laat me af en toe meesleuren. Die eenzame fietser.

Uur één is lastig. Uur twee gaat best goed. Uur drie wordt doorbijten. Uiteindelijk heb ik een goed 100 kilometer gereden vandaag in Zwift. Ben er wel klaar mee. Ben ook helemaal klaar voor de brunch.

Onder de boom lag voor mij een Tons tafel met een iPhone houder. Ik wist niet dat ik dit zo gemist had. Wat een handig tafeltje is dit. Afstandsbedieningen er op. Versnapering voor de lange afstand er bij. iPhone in de houder om in de compagnion app Gudo’s te geven. Word je nog populair door ook.

Morgen hopelijk weer naar buiten.