Er gingen wat Apps heen er. Weer. Zaterdag droog. Rijden? Voor mij meteen de kans om wat met mijn goede voornemens te doen. Die sociale kant ontwikkelen. Ik kon niets anders dan toezeggen. Ron V er ook bij en Robbert maakte het driemanschap compleet.

9 uur vertrek bij mij. Ben ik wel van. Dan ook nog over de dijk beginnen en langzaam maar zeker meer en meer de wind op kop krijgen. Dat echt rustige rijden zit er dan niet in. Op de kop wordt snel kop over kop en zo stoomden we richting de Hollandse Brug. Ron reed zonder Garmin. Die ligt ter reparatie bij ze. Ik hield in de gaten dat er redelijke kopbeurten gedaan werden. Ron. Iets van mij tussen de 30 en 60 seconden. Ik net wat langer.

Bij de brug was Robbert al rondjes aan het rijden. Had er blijkbaar zin in. Dat was ook te merken toen we verder gingen. Ik had voorgesteld om de dijk verder te blijven volgen. Wind schuin op kop. Als dan ook goed.

Bij de eerste overnames vroeg ik me af hoe ik thuis zou gaan komen. Ik had mijn ketting nog op het binnenblad, maar lied hem achter wel langzaam maar zeker richting de 13 kruipen. Bij de anderen werkte de ketting zijn rondjes op het buitenblad met verschillende kransjes achter.

Langzaam maar zeker kwam de wind meer op kop en daarmee werden de kaarten anders geschut. Meer gefietst hebben, was het binnen of buiten, maakt dan het verschil. Robbert zat weer voor het eerst op de fiets. Dan is het ook nogal wat.

Door en door, richting de Stichtse brug. Voor mij reden om richting aan te geven richting de parallelweg en niet op het fietspad te blijven. Voor Ron om richting huis te sturen. Zijn andere trouwe metgezel zat daar hoopvol op hem te wachten.

Robbert en ik gingen verder. Blik op de afgebroken windmolen. Blik op oneindig met de wind tegen. Mijn ogen in mijn achterhoofd werkten niet goed genoeg. Ik hield te laat in. Tot zo ver mijn sociale rijden? Nee, het begin van een betere poging.

Ondertussen stond de wind in de rug, of tenminste minder tegen. Ik zat in mijn flow. Robbert in gedachten dat eerste ritten niet het allerleukste zijn. Zeker als je medefietser je stiekem verleidt tot meer dan misschien wel goed is.

Helaas blies de wind ons niet helemaal terug naar huis. Ik probeerde een zo goed mogelijke rug te zijn, maar als Robbert zegt dat hij aan het afzien is, dan is dat ook wel zo.

Ik zat me ondertussen wel te vermaken. Maar merkte ook dat het zo best een flinke inspanning werd. Maar wat voor ons beiden geldt, niet inspannen is niet beter worden. Dus trapte ik met Robbert mee tot aan de Waterlandse weg en ging daarna in alle rust naar huis.

Missie geslaagd. De 100+ op de teller in januari. Gefietst met mijn fietsvrienden. Gebouwd aan mijn conditie. Hopelijk een prikkel gegeven aan ons allemaal. Fietsen buiten is echt leuk.

Ondertussen heb ik me laten verleiden om op zondag met Ron H op pad te gaan. Ontspannen zittend lijkt het me een goed idee. Benieuwd wat morgen mijn benen zeggen. Begrijp dat die van de anderen al nee hebben gezegd.