Op Zwift wordt de a Tour du Zwift gehouden. Nooit zo erg naar gekeken, maar in,ideële een paar dagen de smaak te pakken gekregen.

Op donderdag trapte ik etappe 3 en vrijdag etappe 5. De middelste lengte. Op donderdag was het vlak en snel en vrijdag wat meer klimmen in London. Beide dagen scoorde Join me een 8 bij de inspanning op een schaal van 10. Pittig dus. Echt doorrijden met af en toe een maximale inspanning er bij. Het risico van Zwift. Starten met een plan en je dan laten verleiden door andere rijders. Niemand die het je verplicht, maar je gaat toch mee. Verstandig? Niet als je het iedere dag doet.

Zaterdag. Alle tijd om naar buiten te gaan. Nederland is bevroren. Maar de wegen lijken schoon. Ik stap op de fiets. Denk er niet over om later op de dag pas te vertrekken. De regelmaat.

Ik pak me goed in. Pas de Puck Moonen truc toe met de nekwarmer. Onder je kin vastzetten met het riempje van je helm. Sommige mensen vinden het licht uit, anderen dit.

Wind uit het Noord-Oosten. Weinig wind. Te weinig wind om de mist te laten verdwijnen. Het is dan ook koud, ook al heb ik het op min. Voeten na uiteindelijk niet koud tijdens het fietsen.

Ik fiets een rondje Ketelbrug. Fijn om weer eens de andere kant op te fietsen. Niet te dol doen. Fietsen in de kou vergt zijn tol op je lichaam.

Thuis aangekomen krijg ik het koud. Heel koud. Ik heb de rest van de dag nodig om weer warm te worden.

Zondag. Nog zo’n dag. Het is minder koud. Voelt vooral ook zo omdat de mist verdwenen is. Ik ga weer naar buiten. Verstandig? Als je maar goed oplet. Dat doe ik op de inspanning en vooral ook op de weg. De nat uitziende weg spat namelijk niet en zal vast een ijsbaan zijn. Ik zie taferelen voorbij komen dat er bij ons in de buurt sneeuw ligt. Die zie ik gelukkig niet. Ik lees dat fietspaden ontweken worden omdat die te glad zijn. Hoor dat ook van E die glibberend een brug over loopt. Ik heb denk ik geluk gehad.

Net zo veel geluk als met het rijden met dichtmelk in mijn banden. Voorband ging lek maar zonder veel lucht te verliezen vulde de melk het gaatje en fietste ik gewoon verder. Als het zo werkt is tubeless het einde.

Zo trapte ik weer op en neer naar de Ketelbrug. Basis kilometers er bij.

Deze kilometers zijn heel belangrijk voor me en voor de rest van het seizoen. De brede basis om op verder te kunnen bouwen.

Was het koud? Viel vandaag goed mee. Bleef op -6 hangen. Maar het goede ondershirt dat ik voor mijn verjaardag heb gekregen deed haar werk voortreffelijk. Voor de rest blijft het doorbijten. Want met 15 graden en een zonnetje is het niet zo heel moeilijk om er op uit te gaan, maar het verschil maak je op dit soort dagen. Dat houd ik me maar voor, terwijl mijn voeten nog steeds signalen geven dat ze het zwaar hebben gehad dit weekend.