Vandaag wilde ik hoe dan ook naar buiten. Dan maar een nat pak. Zo als ik me aan mijn vaste rituelen houd wilde ik natuurlijk gewoon ‘s ochtends vertrekken, terwijl ook ik zag dat het ‘s middags beter zou worden.

Regenoverschoenen aan dus. Bleek trouwens helemaal zinloos. Of zo voelde het toch.

Join schreef me blokken in verschillende inspanningen op duurtempo voor. Toch wel prettig zo’n stok achter de deur. Ik denk dat ik anders het tempo of de inspanning wat had laten zakken. Nu werd fietsen weer trainen. Op weg naar beter worden.

Het bijzondere van de wind vandaag was dat hij draaide onder Almere. Daarom stuurde ik mijn fiets eerst met tegenwind in de richting van de Ketelbrug. Open door de polder. Weerstand zoeken. Als je eenmaal in de inspanningen zit en doet wat je opgedragen wordt en af en toe een slok van het lekkers in je bidon neemt en wat knabbelt aan een Clifbar vliegt de tijd voorbij.

Thuis aangekomen bleek dat de 1 graden die bijna de hele rit op mijn Wahoo stond ook aan mijn tenen niet voorbij waren gegaan. Wit is geen standaard kleur. Ik had toch beter warmere overschoenen aangetrokken, terwijl het rijden zonder handschoenen vandaag echt prima was.

Vandaag was vast zo’n dag die beter voelde dan het er uit ziet. Voelde me hele stukken net een wielrenner zoals ik op de fiets zat.

Afgelopen weer trouwens ook naar een paar rit overwinningen van Pogacar kunnen kijken. Hij heeft er een fan bij. Voor nu toch zeker. Dat aanvallende rijden. Die stijl. Ik kijk er graag naar. Hopelijk kan hij het doorzetten in de koersen waar hij verder gaat rijden. Dan gaan we een mooi seizoen tegemoet. Of een heel saai. Als hij alles wint.