Voordat de 7e dag morgen begint, vandaag alvast een terugblik op de week. Het was me er één en dan houd ik me hier alleen maar bij het deel dat ziet op fietsen.

Op dinsdag hadden we kaarten voor De Rode Lantaarn in Luxor in Utrecht. De Podcast ging met een vooruitblik naar het voorjaar het theater in. Best gek om de mensen die je kent van stem nu ook de hele tijd in beeld ziet. Storend zelfs, vond E. Ik vond het allemaal vooral vermakelijk en een beetje jammer dat je door hebt dat delen ook gescript zijn. Maar leuk was het zeker.

Nu ook te luisteren in je favoriete Podcast app.

Woensdag stond er eigenlijk een training op het programma, maar E vond het leuker om jarig te zijn, dus stapte in donderdag in alle vroegte op de fiets. Best lastig om om 6 uur te beginnen met een VO2 Max training. Terwijl je nog wakker moet worden vraag je aan je lichaam om hele zware inspanningen te doen. Ik vond het heel zwaar, maar dat hoort ook en hier moet je beter van worden. Je moet ook af en toe een hele zware inspanning kunnen doen.

Nog iets dat gebeurde. Er kwam een nieuwe gelimiteerde oplage van de S-Works Tarmac SL7.

Ik zal eerlijk zijn. Ik vind hem prachtig. Mijn vinger zweefde over de bestel knop. Zo mooi. In een 200 stuks oplage. Maar er zijn een paar problemen. De eerste is dat het hardnekkige en steeds hardnekkiger wordende gerucht gaat dat er een SL8 zit aan te komen in de loop van 2023. Dan weet ik waar dan weer mijn oog op gaat vallen. Maar misschien nog veel meer, het is een Evenepoel special edition. Nog steeds niet mijn renner. Hoe goed hij mag zijn. Hoe bijzonder het is wat hij doet. Mijn irritatie grens is groter dan het goede gevoel bij hem. Dan is het gevaar dat ik dat ook met dit frame krijg. Zeker omdat hij op de bovenhuis staat.

Donderdag keek ik met een half oog naar de etappe in de UAE toer. Vrijdag deed ik het in de herhaling. De Gendt ging in de aanval, omdat het anders allemaal te makkelijk is. “Mijn hartslag is hoger als ik achter de PlayStation zit”.

Vrijdag liet ik de benen nog kort bewegen. Dat paste het beste op de dag. Blik op het weekend gericht om buiten te fietsen.

Vandaag van plan om naar buiten te gaan. Doordat ik wat geschoven had in de trainingen en op vrijdag meer had gedaan dan Join wilde stond deze eigenlijk als rustdag. Maar ik wilde naar buiten. Zou allemaal moeten kunnen. Wahoo opgeladen, bij het koffie zetten de bandjes al opgepompt. Maar wat bleek, over onze regio trokken een flink stel zware buien over. Dat alles terwijl ik echt ‘s ochtends wilde fietsen. Vanmiddag is de Omloop en daar had ik me ook op verheugd. Zo dook ik van heel gemotiveerd met mijn hoofd vooruit totale demotivatie in. Helemaal geen zin meer. Zocht zelfs naar uitwegen om maar niet te fietsen. Een beetje het waarom eigenlijk, gevoel.

Maar van niets komt niets. Soms moet je er doorheen. Dan maar niet naar buiten, maar binnen blijven. Al is het maar een uur. Toen ik Zwift aanzette begon net bijna de 2 uur durende Het is Koers rit. Goed wattage voor mij. Stoppen kon altijd. Ik klikte de rit aan en begon te trappen. Beetje duwen tegen het rode scherm. Als je er meer dan een minuut doorheen reed werd je er uit gezet. Zo ging het soms iets sneller en soms wat rustiger. Drie keer Bix Hill over in London werd uiteindelijk mijn deel. Want wat ik niet had gedacht, ik reed de 2 uur vol. Best goed te doen eigenlijk. Nu weer tevreden.

Hopelijk kan ik morgen wel naar buiten. Verder eens kijken hoe ik wat motivatie wortels die ik me voor kan houden ga vinden. Maar nu eerst koers kijken.