Door de week stond ik weer stil, maar vrijdag stapte ik op de fiets. Begin van de maand, dus dan kriebelt de 100. Van Join was een kleiner aantal uren voldoende. Daar begon ik ook mee. De training van Join afwerken. Eerst 2 uur duur en dan beginnen met 2 series van ieder 10 keer 10 seconden sprinten en dan 50 seconden bijkomen. Lijkt mee te vallen. Lijkt vooral mee te vallen. Hoe verder je in de serie komt hoe zwaarder het wordt. Dat merkte ik goed. Zelfs in mijn nekspieren.

Verder was het fris, maar best lekker fietsweer. Ik zag zelfs nog blauwe luchten, dus was daar best tevreden over.

Zaterdag stond de Strade op het programma. Zelf daarom extra vroeg vertrokken om op tijd weer thuis te zijn. Je zult ook nog maar eens koers kijken verslaafd zijn.

Vandaag kracht blokken op het programma. Duwen met weinig omwentelingen. Dat alles in een vies en koud miezerregentje. Je wordt er heel erg nat van. Of je nu met je nieuwe helm onderweg bent of niet.

Ondertussen heeft iedereen over hoe goed de nieuwe documentaire over de Jumbo ploeg is. Heb helaas geen abonnement…

Voor degenen die graag kijken naar koers documentaires start komende woensdag op “ de Belg” ook een aardige serie. Die over Patlef. Patrick Lefevre, The Godfather van het fietsen. De man die denkt dat het prima is om je renners af te maken in een column in het Nieuwsblad om ze zo te motiveren. Ik vraag me dan af als ze beter gaan rijden of dat komt door die vernietigende, volgens hem motiverende, woorden of dat dan wel de vorm aanwezig is en misschien het geluk net een beetje meer aan je kant staat. Maar dat is misschien meer iets voor filosofen of management wetenschappers.

Afgelopen donderdag ook een nieuwe Podcast geluisterd. Ook van de Belg. Wielerclub Wattage. Aanrader. Als Pogacar niet op een Colnago zou rijden maar op een top fiets als de S-works of de Cervelo S5 reed hij 2 kilometer per uur harder. Inderdaad: ik kom alleen maar nog een beetje voor uit door mijn fiets. Het wordt steeds duidelijker.

Zondag. Join wilde me lang de weg op krijgen. In de weersverwachting kwam alleen maar winterse neerslag naar voren. Nog een keer natte voeten zag ik niet zitten. Beetje te veel van het goede. Niet goed voor mijn humeur en het gevoel dat de beweging er nog steeds niet echt in zit, maar ik ging binnen fietsen. Met de Noormannen duwen tegen het rode hek. Beetje zweten. Bij de laatste sprint uit de rit gegooid worden omdat ik niet snel genoeg terug kwam achter het hek. Wel flink snelheid gemaakt. Wel makkelijker dan in de kou buiten. De 1,5 liter drinken klokte ik daarbij snel weg. Inderdaad twee grote bidons. De grote bidon heeft het meer en meer gemaakt bij me.

Bleek trouwens allemaal wel mee te vallen met die neerslag. Had best naar buiten gekund, dacht ik.

Morgen weer een nieuwe week met nieuwe kansen.