Het is donderdagavond. E vertrekt richting sportschool. De bank trekt. Het geweten wint. Ik kleed me in no time om en spring op de fiets. Gelukkig staat de SL6 altijd klaar op de Kickr in mijn mancave. Ik zie een groep die net vertrokken is en sluit aan. Trappen maar. Ook ik kan het op een donderdagavond. Gaat eigenlijk best wel.

Vrijdag. Het weer is slecht. Regen en kou. Er wordt zelfs sneeuw verwacht. Ik stap weer op de Kickr en laat me meevoeren. Niet veel herstel gehad. De Fransen houden zich niet aan de afspraak en wat een gecontroleerde tocht moet worden, wordt een race. Er wordt enorm gemopperd door deelnemers. In verschillende talen. Ik stop er na 30 minuten mee en maak het uur vol met uitrijden.

Op weg naar C’cum aan het einde van de middag komen we de sneeuw stevig tegen. Het lijkt wel wintersport.

Zaterdagochtend. Het beloofd in de loop van de dag beter te worden, maar ik wil ‘s ochtends rijden. Buiten liggen nog sneeuw resten en wordt er gewaarschuwd voor gladheid. Ik zie een Het Is Koers rit in Zwift. 2 uur. Zou mooi zijn. Dat doe ik. Rijden maar. Zie ik daar zomaar een bekende aan mijn zij. Ron V rijdt er ook rond.

Ik duw 2 uur met mijn neus tegen de rode muur aan. Vandaag loopt het gelukkig weer beter. Trek een paar sprintjes. Vooral door een stuk sneller te trappen en niet zo zeer met een zwaarder verzet. Zo maak ik de 2 uur vol. Best verstandig ook. Met de ventilator een standje sterker en met een vast patroon aan drinken en een paar zoetigheidjes onderweg. Net alsof het fietsen is.

Alles met in het achterhoofd om de middag te besteden aan het kijken van de etappe in Parijs – Nice en de Tireno. Maar de familiaire activiteiten brachten me naar de 9 straatjes. Saaie Rapha, maar leuke Lululemon voor E. Gelukkig kon ik de Tireno terugkijken. Pogacar weer zien winnen hoefde niet. Niet weten dat Roglic drie op een rij zou maken was een heel stuk leuker. Klasbak. Met of zonder geschoren benen.