In een katholiek gezin als het onze is Pasen natuurlijk de feestdag van het jaar. Wat wil je als een wonder als dit gevierd wordt en wij een reden vinden om ons in goed gezelschap te goed te doen aan allemaal lekkernijen. Alleen dat laatste is al een feestdag waard. mocht het geen Feestdag zijn, dan zoeken we wel een andere reden.

Voor mij begint zo’n dag bijvoorkeur op de fiets. Mijn kerkbank. Ideaal vervoersmiddel om in de richting van de Paasbr/lunch te sturen.

De beloofde zo’n verschool zich nog. De temperatuur moest nog stijgen. Gelukkig was de wind wel uit de beloofde hoek of tenminste toch wel dat kleine beetje wind dat er stond.

Onderweg kwam ik geregeld fietsers tegen. Waarom niemand me groet weet ik niet. Ik doe het steevast. Waarom fietsers met hun knieën naar buiten rijden en hun ellebogen ook weet ik ook niet. Geen gezicht. Maar terwijl ik dat bedacht, bedacht ik me ook dat ik er vast ook niet zo uit zie als ik denk dat ik er uit zien.

Bekende route. Langs Amsterdam, ‘t Twiske en de Zaanse schans.

Een massa toeristen die daar hun paasdag doorbrachten. Verder door. Een lange strook langs de Provinciale weg. Daar haalde ik eindelijk twee fietsers in. Niemand anders wilde mijn kant op fietsen. Zij probeerden mee te rijden. Zwaarste verzet. Kraken en piepen, maar na een lange tijd nog wel een keer inhalen. De nummer twee brak bijna. Daarom een sprintje de brug op. Lekker. Voelde me sinds lange tijd weer heel even wielrenner.

Nadat het eerste volproppen was begonnen, ging natuurlijk de TV op Sporza aan. Parijs – Roubaix. Dan denk ik dat ik een mening heb over fietsers. Dat is zonder mijn ouders en E gerekend. Laf rijden van Van Aert kon niet op enthousiasme rekenen van ze. Dat Van der Poel wist te wennen wel. Aan het enthousiasme op de bank zal het niet gelegen hebben. Of daar de Mimosa’s debet aan waren, weet ik niet.

Een mooie eerste Paasdag was het zeker wel.