Vandaag de etappa di muri in de Giro. Ik ben blij dat ik niet hoef. Ik kijk op dit moment naar een groep prof wielrenners die zich voor het eerst over een klim met stukken 18% stijging omhoogwurmen. Voor mij bleef het bij rustig trappen. Daarbij ging het eerste uur nog best aardig en was daarna de fut er wel wat uit. Energie reserves nog niet aangevuld. Ik had denk ik toch mee moeten eten van de frietjes.

Door mijn vroege start kon ik wel nog mooi mee op bezoek bij mijn zwager en nog een beetje uitrusten voor dat ik vanavond richting de reünie van mijn lagere schoolklas ga. De jaren 70 in beeld op de foto. De 2e klas moe,den we dit. Ik in de tweede rij van onderen tweede van links. Al liefhebber van de fiets, maar nog geen coureur.

Hier in mijn eerste wielershirt dat ik gekregen had. Wat was ik er trots op. Niets anders geworden in de tijd. Nog steeds even trots als ik was met een nieuw shirt. Mijn moeder was de boosdoener. Wie de hipsters van nu ziet rijden met een tasje aan hun stuur, weet waar het zaadje gepland is van dit modieuze tasje. We hebben het over 1982 inmiddels. Op mijn gewonnen Gazelle en door kapper Stam geknipte pony.