De reünie ging door tot in de kleine uurtjes. Het was al flink zondag toen ik mijn ogen sloot. Met alles dat op de planning stond voor de zondag, Moederdag is een begrijpelijk bezoek aan C’cum, kwam de fiets wat in gedrang. Maar ‘s ochtendspits ben ik altijd betijds wakker. Als E dan zegt: ga je nu een rondje fietsen, zet ik dat in mijn hoofd om in een teken waar ik geen nee op kan zeggen. Misschien wel durf te zeggen.

Dus ik kleedde me weer om in een fiets pakje. Ter ere van Healy en zijn prachtige overwinning op zaterdag; trok ik Rapha aan. Vond mijn zitvlak ook wel lekker, bleek later.

Van Join kreeg ik twee blokken op. Eigenlijk wel goed voor me: anders was ik domweg wat gaan trappen en was de inspanning er niet gekomen. De benen voelden goed hersteld. De rest van het lichaam had meer een zondag op bed in gedachten.

De blokken gingen. Niet helemaal top, maar dat is trainen. Zo reed ik rond de luchthaven.

Bij Lelystad stonden twee gespierde spijkers te wachten. Het voorkomen zoals je, je wielrenners voorsteld. SL7 en een snelle Canyon. Een groet. Het leek alsof ze op me wachtten.

Ik trapte door. Lekker tempo. Zoevend. Twee man in mijn wiel. Ze hielden het er lang uit. Maar uiteindelijk waren ze zo aardig om mee over te nemen. Een compliment voor mijn rijden. Ik blij in het wiel te kunnen.

Ze hadden een wisselende aanpak. Één onderhield een strak tempo en de ander nam over met het idee alles te verschroeien. Steeds tot een bocht. Als Evenepoel diep weggedoken over zijn stuur. Aero. De ander nam dan weer over en zo herhaalden ze het spel. Ze waren zo aardig om na iedere bocht even op me te wachten. Mijn techniek is nog steeds niet die van vriend R. Doe mijn best, maar kom tekort.

Zo vlogen we langs het kanaal. Delen nog nooit zo snel gereden. Wie had dat gedacht op een dag dat ik eigenlijk nee had willen durven zeggen.