Ook de regio rond het Gardameer is Noord-Italië en droog hoefden we het dus niet te verwachten. De eerste dagen waren dan ook fris en bewolkt, maar gelukkig is deze streek niet getroffen door noodweer zoals dat in Emilia Romanga het geval is. Als een blad aan een boom kan hier het weer ook weer anders worden. Zoals gisteren. Van niets naar alles. In de loop van de dag te warm om op het terras te zitten. Dat dan weer.

Aan de ochtend koffie werd ons nog eens haarfijn uitgelegd hoe belangrijk het is om je contacten te onderhouden en niet te laten versloffen. Neem er je tijd voor. Niet iedereen is er even bedreven in. Voor Ivan was het maar wat handig dat de contacten met Fondriest zo goed zijn. De vrouw van hem was er van het weekend eerder bij dan de Carabinieri toen zijn dochter een ongeluk had. Verder moet je sponsors de aandacht geven die ze verdienen en niet ondertussen voor een ander reclame maken in de zelfde branche. Deze tips krijg je er bij de koffie gratis bij.

Met de beloofde zon en droogte mocht ook de fiets naar buiten.

Ik ging Italiaans ingepakt in mijn windbreaker. Echt Italiaans had ik natuurlijk mijn winter Jack aangetrokken, maar dat was er voor mij zeker te veel aan.

Bij het wegrijden was het meteen duidelijk. Een gele lap op een fietser.

Mannetje om bij aan te sluiten en me de eerste kilometers tegen de wind in te laten trekken. Maar het was een Italiaan. Dan kun je nog aan de styling met bijpassende schoentjes bij je fiets gedacht hebben, de benen natuurlijk ook glad geschoren, maar dat wil nog niet zeggen dat je echt zin hebt om door te rijden tegen de wind in. Doen ze hier namelijk niet zo graag met die wind. Overnemen dus maar en iets doorrijden. Belofte gebroken om het “echt rustig aan” te doen.

Arco. Fietspad op naar Dro. Slingerend rond het zondag verkeer. Vanuit Dro de eerste stijgende meters. Dankzij de nieuwe toevoeging aan de Wahoo (Garmin heeft het ook) springt het woord Klimmen in beeld en is de klim te zien. Nieuw als je gene route hebt gepland.

Ik fiets naar een renner toe. Was mijn bedoeling. Proberen er even bij te blijven. Mijn temperatuur stijgt. Inspanning neemt toe. Warmte tot gevolg. Ik wil mijn vestje open ritsen. Kom naast de man voor me. Hij groet. Ik ook. Mijn vestje is open, maar ik rijd op kop. Slechte actie. Dan maar in mijn eigen ritme verder. De man vindt het wel prima en ik zie hem niet meer terug.

Ik ben tevreden dat ik niet helemaal instort als ik boven aan kom. Ik schatte mezelf nog iets zwakker in. Dat valt gelukkig alles mee. Op naar de rest van het Cavedine rondje.

De hogere bergtoppen in de buurt zijn nog met sneeuw bedekt. Ik hoef daar niet naartoe. Ik keer om. Verstand gebruiken op de eerste dag.

Opvallend genoeg is de wind niet gedraaid, maar de temperatuur wel toegenomen. Hoe dichter ik bij het meer kom, hoe warmer. Goede 20 graden al weer. Het is genieten.

Als ik aankom vertrekt Ivan. Kort gesprek. Blik op zijn nieuwe fiets. Een mooie blauwe Cinelli. Het merk van de fietsen waar hij op reed toen hij baanrenner was, sprak ik hem op aan. Precies!

Mooie rit vandaag. Precies goed. Zonder pijn in de benen gefietst. Ook wel eens leuk.

‘S middags bij de borrel nog een leuke ontmoeting. Ivan vraagt of ik hem ken. Natuurlijk!

Eros Poli. De man die onverwacht een rit over de Ventoux won. Olympisch en wereldkampioen op de ploegentijdrit. Nu organisator bij In Gamba. Fietstochten voor de beter bedeelden op Pinarello Dogma’s. Ze starten nu met een Giro versie. Vooral Amerikanen rijden hier mee.

Eros is trouwens laatst 60 geworden . Ter gelegenheid daarvan een nieuwe fiets en er was ook een fiets week met hem. Zelfde prijs.