Ik kan het niet anders omschrijven, dan heel eenvoudig met “wat een dag!”

Het begon allemaal al redelijk vroeg. Van fietsvriend R kreeg ik al de opmerking “voor jou zal het dus wel een vroeg rondje worden” en onder de groepsdruk bezweek ik ook vandaag weer. Iets na 7 uur zwaaide ik, zonder een kopje koffie gedronken te hebben, al naar E terwijl ik weg reed. Kort – kort. Geen enkel probleem. Heerlijke temperatuur om te gaan rijden en ook nog heel rustig op het fietspad.

De col van gisteren zat nog wel wat in de benen en het liep wat stroef. Zachtjes uitgedrukt. In plaats van rechtstreeks naar boven, koos ik voor het fietspad. Een venijnige route met een klimmetje dat met 20% wordt aangegeven er in. Niet zeuren, maar trappen.

Op de weg terug, de wind gunstiger en het idee dat er een espresso zou zijn als motivator. Het hielp.

Terwijl we aan de koffie en brioche zaten begin de spanning op het terras te stijgen. De Giro kwam er aan. Over een tijdje wel te verstaan. De CEO van de bierbrouwer kwam nog even kijken en zag dat het goed was.

Ik blijk dus duidelijk niet de enige te zijn die enthousiast wordt van zo’n Giro dag. Voor mij is het echt altijd bijzonder. De auto’s. Het getoeter. De muziek. Alles bij elkaar.

En toen was het zo ver. De reclame karavaan kwam aan en bleef voor de deur stilstaan.

Doen ze slim. Niets gooien met het risico dat kinderen of mannen van middelbare leeftijd onder de volgauto’s duiken om prullaria op te rapen, maar stilstaan, muziek hard zetten en uitdelen. Vooral dat laatste was bij ons niet tegen dovemansoren gezegd. Mooie buit bij elkaar.

Als je weet hoe druk de straat normaal is, is het heel bijzonder dat deze een tijd is afgesloten voor de Giro. Een paar uur het slot er op.

En na de reclame, geef ze eer want mede dankzij hen is dit spektakel mogelijk, werd het tijd voor de renners. Daar draait het natuurlijk eigenlijk om. Wij waren ondertussen verkast naar ons terras om een beter uitzicht te hebben. Mijn eerste koers waar ik niet hoefde te vechten of boze blikken te werpen om mijn plekje te houden. E weet dat ze als er renners voorbij komen beter afstand kan houden.

Een grote kopgroep trok als eerste voorbij. Met daarbij lokale matador Cesare Benedetti. Reed een sterke etappe. Zo zie je maar wat fans betekenen en zeker ook wat het scheelt als je de afdalingen goed kent.

Na de kopgroep een minuut of 3 – 4 wachten op het peloton. Affini sleurend voor Roglic. In de kopgroep zat een renner die kans maakte op roze en in deze etappe moest het gaan gebeuren. Wat zouden ze gedaan hebben als ze toen wisten wat ze nu weten?

Enorm tempo. Auto’s mogen hier niet zo hard rijden. Dat is zeker.

En dan,

Dan is het zomaar weer voorbij. Fine Gara Ciclistica.

Het gewone leven kan weer doorgaan.

Of je kunt zoals ik de rest van de dag vanaf een ligbed op het balkon naar de TV kijken en zien hoe de koers verder verloopt. Wel heel mooi als je delen van het parcours herkend.

Op weg naar de bakker zagen we net nog het volgende.

En we zagen wie onze buren zijn vannacht in Picolo Mondo.

Team Jumbo Visma weet wel waar ze slaapt. Ik had zelf gedacht dat er in de regio waar ze morgen vertrekken wel genoeg hotels zouden zijn, maar heb het blijkbaar mis. Picolo Mondo is van ouds her een hotel waar ploegen vaak worden neergezet. Bij de vorige Giro in de buurt waren ze ontevreden over het niveau van de ploegen waar ze het mee moesten doen. Dat zal nu wel anders zijn. Trouwens één van de weinige ploegen die nog volledig is. Dus ze moeten wel genoeg kamers hebben.