Niet een dag zoals je een vakantiedag wil beginnen. Het komt met bakken uit de lucht. Het blauw in de lucht heeft plaats gemaakt voor donkergrijs. Het beloofd niet veel goeds.

Tijd voor een rustig begin van de dag. Kopje koffie. Lezen in de nieuwe Bret Easton Ellis, inderdaad deze fietser doet meer dan zijn hersens alleen vullen met fietsen. Nog een kopje koffie. Blik op de weerapp. Zien dat het beter wordt. Plannen maken. Om 11 uur eten en dan om 12 uur naar buiten. Er staat namelijk een 4 uur durende duurtraining op het programma met 2 blokken van 20 minuten met meer inspanning.

Hier trouwens best lastig om te doen. Het gaat of omhoog of naar beneden. Voor mij is dat of al snel te veel inspanning leveren of te weinig. Maar de meter in de gaten houden kan er in ieder geval voor zorgen dat ik mezelf niet over de kop rijd. Strava recordjes zijn voor een andere keer misschien.

In mijn shirt met witte baan herinner ik mezelf aan de koeien die staan bij het rondje luchthaven. Hebben ook zo’n witte band om hun lichaam. Voor de zekerheid heb ik de zwarte regen sokken aangetrokken. Niet alle regenwolken leken aan het einde van het dal vertrokken. Daar moet de rit namelijk naartoe gaan. Terlago.

Als een volleert Froome houd ik de Wahoo in het oog. Wattages in de gaten houden. Tandje erbij om de druk op de benen te houden. Arco, Dro en dan de klim naar Drena. Op naar het kasteel. Tijd voor het eerste 20 minuten blok. Trappen maar. In mijn ritme komen de waardes iets hoger. Zelfs op mij lichtste verzet. Prettig is wel dat het hierdoor een heel haalbare beklimming wordt. Normaal stort ik altijd wat in na het tunneltje. Nu rijd ik in één streep door. Blijk er dubbel zo lang over te doen en heb dus een 40 minuten blok gereden. 40 is gelijk aan 2×20 denk ik maar. Als trainingsbelasting niet helemaal de waarheid.

Snelle foto op de Passo en door naar beneden. Een hele lang strook bergaf tot aan het einde van het dal. Daar begint het mooiste stukje van deze route. Een smalle stijle klim. Mijn Wahoo kleurt vooral rood. De weg slingert naar boven. Soms met het gevoel als door een canyon en soms met een blik richting de meren.

De regenwolken zijn verdwenen. De zon en het blauw winnen het met gemak.

Ik trap en trap en trap. Klim en Daal en eindig in Terlago. Bijna 2 uur onderweg. Mooi punt om te keren.

Het eerste deel van de route rijd ik de zelfde weg terug. Neem een iets andere afdaling. Kort en stijl. Ik herinner me de klapband die ik hier had toen ik nog met velgremmen reed. Velgremmen, Carbon en slecht remmen zijn hiervoor het ideale recept. Lang leve de schijfrem voor mij.

Anders dan op de heenweg sla ik nu in het lange dal halverwege de beklimming rechts af. De bergrug over richt het Lago di Cavedine. Ik zie dat als ik rechtstreeks naar huis fiets ik te vroeg thuis ben. Nog maar een stukje klimmen dan maar. Ik draai door de haarspeldbochten omhoog. Tijd in de gaten houdend. Omkeren en weer naar benden. Nu de vertrouwde terugweg van het ronde Cavedine afwerken.

Opvallend genoeg staat de wind minder ongunstig dan hij ‘s middags normaal staat. Zo fiets ik lekker door, maar vliegen de kilometers wel iets te snel onder de wielen door. Zelfs met alle voorzichtigheid op het laatste deel fietspad dat bevolkt blijft met zij die amper kunnen bewegen.

3:45 is geen 4. Dat is jammer, maar ik heb geen zin om nog 15 minuten rondjes te gaan fietsen. Het is wel mooi geweest. Thuis zou ik ergens tussen de 100 en 110 kilometer uitgekomen zijn. De hoogtemeters verkorten de kilometers.

Score 6 van Join.

Doordat de basis zo smal is bij me weet ik al wat de reactie gaat zijn in Join. Daar moet tegenover gerust worden. weet niet of ik daar wel echt zin in heb.

Door de perfecte timing zie ik Roglic zijn aanval nog plaatsen. Ook bij hem is de ene de andere dag niet. Ik ben benieuwd waar dit uit gaat komen.