Na de rust en het roze voor Roglic was het nu weer tijd voor eigen fiets kilometers. Join had een conditie test op het programma staan. Een 20 minuten inspanning om te zien wat mijn FTP (simpel gezegd de inspanning die je een uur lang kunt volhouden) is om aan de hand daarvan dan weer de trainings inspanningen vast te stellen. een verschrikking. Doe ik, als ik het al niet voor me uitschuif het liefste op mijn Kickr. Kan ik daarna instorten.

Voornemen: overslaan en de Ballino op fietsen en dan maar eens kijken hoe de ronde verder zou verlopen.

Als extra motivatie me in een nieuw Pas Normal Pro pakje genezen. Een shirtje waarbij je het idee hebt dat het niets is. Aero en strak. Voel me er wel een beetje als een worst in een velletje in, maar het zit wel lekker en ik zie de buitenkant niet en doe net alsof het er allemaal best uit ziet. Wielrenner the spelen. Wat in de temperaturen hier heel fijn is, is dat het shirt vrij open is bij de hals. Stuk koeler.

Vandaag stuurde ik mijn fiets dus de heel andere kant op. Voor langs richting Riva del Garda om van daar uit de Ballino te gaan beklimmen.

Terwijl ik er aan begon bedacht ik me dat als ik dan toch ga puffen en misschien alleen de Ballino op ga rijden, ik dan net zo goed door kan rijden en er 20 minuten doorrijden van kon maken. Dus daar ging ik. Niet helemaal goed bedenk ik me nu, want ik heb het vermoeden dat de timer al liep voordat ik goed en wel echt begon door te geven.

Zo reed ik voor het eerst een 20 minuten test buiten en op een klim. Helaas is hij niet heel geleidelijk en daarom eigenlijk minder geschikt, maar het was een mooie test. Resultaten kreeg ik bij thuiskomst door op een wat lager niveau. Snap ik wel en ik doe het er nu even mee.

Zo reed ik de klim verder door naar het Lago di Tenno. Eindelijk nam ik eens de moeite om een foto te nemen van dit wonderbaarlijk blauwe meer.

Al fietsend. Dat dan weer wel.

Op naar de pas hoogte voor de foto bij het bord. Vaste prik en ik heb er al veel. Heel veel.

Ik dook de afdaling in, doe net of dat heel vlot gaat, maar met mijn rijstijl is afdalen ook niet het aller vlotste. Bij de splitsing de keuze. Afdaling door of richting Durone. De volgende klim. Er is vlak voor het begin nog een uitweg, dus ik sloeg linksaf richting Durone.

De Durone is weer een Mythische beklimming uit Trentino. Best lastig in mijn beleving, ook als is hij maar een kleine 5 kilometer vanaf het punt waar ik er op draai. Stijgt gemiddeld rond de 6,5% en met een vloeiende beweging draai ik er op om met een rustige gang naar boven te rijden. Het gaat vandaag weer om het bovenkomen, de coureur is niet mee deze vakantie.

Eenvoudiger dan gedacht sta ik boven. Beetje verbaast over hoe het ging.

Kort contact met het thuisfront omdat ik nu ook maar de ronde af wil maken en de waterval wil toevoegen aan het geheel. Hiervoor moet ik eerst een lastige afdaling af. Niet zozeer vanwege de bochten, maar meer vanwege de steilte graad. Te weinig lefgozer om daar gebruik van te maken. Ik maak meer gebruik van de remmen.

Vanuit het dal is het in een rechte lijn naar de waterval. Een mooi stukje fietsen. Door dorpjes. Soms iets omhoog, soms iets omlaag. Een stuk waar je met goede benen een goed gevoel aan over kunt houden. Met medium benen is het zo zo.

Ondertussen beginnen zich wolken samen te pakken. Het blauw begint grijzer te worden. De temperatuur is nog even goed. Geen nood aan extra jasjes.

Het laatste stukje richting de waterval krijg ik het zwaarder. Nog een paar meter klimmen en dan hoor je opeens het kletteren van het water.

Ik duw er nog een gel in en vul een bidon bij. Ik blijf niet te lang hangen. Dikke druppels beginnen te vallen.

Vanuit Stenico rijd ik verder omhoog. De laatste keren heb ik dit lusje steeds genomen en het bevalt goed. De afdaling die hier aan vast zit is ontspannen te nemen en er zit een minder druk stuk bij dan op de alternatieve route.

Op naar het dal. Het bekende laatste stuk. De lucht breekt daar weer meer open. De regendruppels vervangen door zonnestralen en een strakke wind op de neus. Kon er nog wel bij.

Behoedzaam stuur ik me door het zondagse verkeer op het fietspad. Hoe dichter bij Torbole, hoe drukker.

Ik ben blij dat ik er weer ben en blij met de gemaakte ronde. Join zal wel weer ingrijpen ter compensatie.

Ook hier geldt dat aangevulde koolhydraten van belang zijn.

Het scheelt zoveel dat ik het er maar beter niet over kan hebben om zo voordeel te houden. De hoeveelheid die ik neem schijnt nog maar een fractie te zijn van wat je zou moeten nemen om helemaal op peil te blijven. Maar dit is al zo veel beter.

Ik had niet gedacht dat in deze vakantie deze ronde er nog in zou zitten. Tevreden is het beste woord om aan deze dag te geven.