Wat was ik gisteren. Oor dat ik ging fietsen nerveus. Geen idee waarom. Geen georganiseerde tocht. Geen medefietsers. Alleen ik en de goede zin om te gaan rijden. Zou het komen omdat nu ik wat minder frequent fiets ik er dan ook meteen iets van wil maken? Lastig als je zo lastig bent.

Het plan was gemaakt. Weer een route in stapjes die aan de hand van de benen kon worden aangepast. Beginnen met de Ballino.

Als gewoonte dier neem ik weer de zelfde kant omhoog. Dat is nu de gewone kant geworden, terwijl ik die eerder nooit omhoog reed. ik fiets in één beweging omhoog.

Daarna vandaag helemaal door tot aan het dal om van daaruit de beklimming te nemen naar de waterval. In het begin wel heel stijl. Mijn 30 tandjes achter bieden uitkomst.

In Brentonico zitten de eerste mensen aan een glas witte wijn midden in het dorp. Dat is het leven hier. Aperitief met bekenden. Voor mij begint langzaam de hoofdact.

Tijd om de bidons bij te vullen en contact te hebben met het thuisfront.

En daarbij een strikje blokjes weg te werken. Eten, drinken. Drinken, eten.

Ik stuur mijn fiets vanuit Stenico nog een stukje verder omhoog en na de afdaling zelfs nog verder. Ik fiets naar San Lorenzo. Vol trots laten ze hier zien dat in 2022 de Giro della Donna is aangekomen. Ik denk zelfs beslist in deze omgeving. Annemiek van Vleuten reed het hele peloton de dag er voor aan gort. Was me ontgaan dat het hier was.

Voor mij houdt het vandaag op na San Lorenzo. Geen zin in de tunnel naar Molveno. Geen goed gevoel bij de lawaaiige motoren. Ik kies voor de afdaling.

Wat traag omhoog gaat, gaat toch een heel stuk sneller naar beneden blijkt ook vandaag maar weer.

Ook vandaag kies ik weer de route via het Lago di Cavedine. Paar kilometers meer. Met als grote verschil dat vandaag de wind wel heel hard van over het meer komt. Heel hard. Zelfs met één hand aan het stuur is lastig en de wind vertraagt me ongeveer met 10km/u bergaf. Dat is echte wind. Gelukkig is er op een deel van het fietspad voldoende beschutting om niet helemaal stil te vallen.

Dat het aan het meer en in de bergen kan spoken bleek ‘s avonds nog wel. Een heerlijke warme middag en avond waar we lang buiten zaten, tot het moment dat er vreemde wolken begonnen samen te pakken en de hemel open brak. Slagregens die door het dak van de overkapping van de buren gingen.

En hagel die ons terras in een tijdelijk winterlandschap veranderde.