Ik ben goed bezig. Dat houd ik mezelf toch tenminste voor. Vertelde Rinaldo net dat trainen in stapjes gaat. Gaat te paard en komt te voet. Ik zet voetje voor voetje en doe daarom nu een periode precies wat Join me voorschrijft. Train daardoor hard als het mag en doe niets tot weinig als het niet mag. Wordt er soms wat onrustig van en eet zeker dat er mensen zijn, die ik ook ken, die er horendol van zouden worden als ze bij het bezigen van hun hobby ook nog eens verteld worden wat te doen. Ik houd wel van een beetje structuur en weet dat er mooiere momenten komen door nu door te bijten.

Daar ging ik dus weer met een hersteld dag. Nadat ik weken geleden zag dat ik wel eens wat meer mocht doen kwam nu het rode kruis in beeld. Hard nodig om rustig aan te doen. Ik deed te veel. In plaats van nog meer werd het daarom nu nog minder. Op pad met E dus naar Trento. Ook leuk. Zeker.

Lekker rondkijken. Kopje koffie. Taartje(s) er bij. Herstellen moet je leren.

Maar thuis aangekomen en na nog een stel bladzijden in mijn boek, vond ik het genoeg. Ik had te veel zin om een rondje te fietsen. Al werd het maar een rondje. Echt binnen alles dat toegestaan is. Puur herstel. Zo vlak mogelijk. Binnenblad. De beentjes laten vallen. Zo’n rit waarin het bijna zonde is dat je, je hebt omgekleed.

Ik fietste naar Arco en via een alternatieve route door naar Dro.

Langs het spookhuis van E, waar ze associaties krijgt met een aflevering van de X-files waar een moeder op een rolplank, inmiddels zonder armen en benen, onder een bed ligt en door haar zoons heen een weer gerold wordt. Helemaal gemuteerd, omdat het inmiddels kinderen van de kinderen van de kinderen van moeder zijn.

Een leuk stukje weg. Over de Romeinse brug en door nat het trainingscentrum voor de jeugdwielrenners. Ik begrijp dat ze daar zoon 40 rennertjes hebben. Vandaag werd er ook weer door een deel getraind. In groep en achter de ploegleiderswagen. Mooi als je zo’n club hebt.

Op mijn binnenblad pielend kreeg ik het nog aan de stok met 2 Italiaanse mountainbikers, waarvan er één wel heel erg hard toe was aan een nieuwe broek, omdat deze helemaal doorschijnend was geworden. Ze vonden dat ik niet mocht stayeren. Treurig span. Dan er maar voor. Ik deed wat ik wilde.

Zo reed ik een klein rondje waar ik het goede gevoel aan overhield. Ook zo’n rondje van een uur kan het lekkere gevoel geven. Zelfs al ging het niet snel. Was er geen gepuf en gehijg. Ook dit is fietsen. Goed voor lijf, leden en gestel. Onthouden!