Laatste dag in Torbole. Plannen die tot in de hemel rijken, maar al snel het gevoel in de benen dat de voeten op de vloer moeten blijven. Niet te veel ambitie.

We starten de dag rustig. Misschien wel iets te rustig. 2 juni is een nationale feestdag in Italië en de terrassen zitten vol, net als de wegen. Daarbij schijnt de zon vandaag echt met volle kracht. Het is warm en dat zal ik straks helemaal voelen.

Ik kies er voor om de Ballino vandaag eens vanaf de andere kant op te rijden. Het is de zelfde kant, maar dan via een andere weg. De zon heeft hier vrij spel en het zweet loopt in stroompjes over mijn lijf. Ik heb het zwaar zo. Ik kies er voor om tot aan het Lago di Tenno in twee stappen te rijden. Eerste deel met duidelijk druk op de pedalen en het tweede deel meer ontspannen.

Na het meertje is het nog een op en af tot aan de pas hoogte. Ik haal zowaar iemand op een racefiets in en kruip in de richting van een groepje ervoor. Wie had dat gedacht.

De afdaling begint en ik laat mijn fiets lopen. Het fijne van vaker op en af rijden is dat het gevoel op de fiets meer en meer komt. Sturen gaat vaak beter en ik durf net iets meer.het bijzondere is, is dat dat eigenlijk nog veiliger is ook.

Ik rol, moet er wel af en toe bij trappen, helemaal tot aan benden. In Comano Terme kom ik er achter dat daar dit jaar de Italiaanse kampioenschappen gereden worden. Tijdrit en wegritten. Dat wordt niet vlak, dat is een ding dat zeker is. De wegrit zal over mij heel bekend terrein gaan.

Vaste prik in mijn afscheidsronde moet natuurlijk Cavedine zijn. Kan niet anders. Rond het middaguur met de wind weer hard op kop. Het is nog ploeteren zo naar huis.

Het was een zware dobber zo in totaal. Blij dat ik op het terras kon gaan zitten en de dag verder aan me voorbij kon laten gaan.

Hopelijk krijgen we in Termeno sulla Strade del Vino nog droge periodes waarin mijn fiets nog naar buiten kan. Ziet er nu niet helemaal zo uit, maar niets is veranderlijker dan het weer hier. Of het moet de mens zijn.