Wat ik geleerd heb is dat als het trainingsprogramma zegt dat het tijd is voor rust, dat het verstandiger is om die rust ook echt te nemen. Soms helemaal van de fiets af of als het dan toch op de fiets gebeurt, dan wel echt met de rem er op en een blik op de inspanning die niet geleverd mag worden.

Zo begon ik dus op zaterdag. Het weer te mooi om niet naar buiten te gaan. De benen te zwaar om niet te verlangen naar losrijden. Daarom de, ongewassen typ ik schaamtevol, fiets opgestapt. Één bidon meegenomen en een rest snack. Alles om maar te weten dat ik er niet te lang op uit mocht gaan.

Ik stuurde mijn fiets richting de dijk met als doel de Oostvaardersplassen rond te rijden. In alle rust op de dijk. Binnenblad. Peddelen. Iets sneller dan dat. De benen wilden eigenlijk nog best wel graag. Ze hadden de 200 blijkbaar goed verteerd.

Ook dit stukje Nederland ligt er op een zonnige ochtend prachtig bij. Nadeel van als je zo rustig rijdt is dat je ingehaald wordt. Nog lastiger is dat je niet in het wiel mee mag springen, omdat dat weer te veel inspanning is. Wat ik beschrijf gebeurde. Een eerste keer. Een tweede keer. Beide keren reden de renners niet snel bij me weg. Had ik dan toch mee moeten gaan en minder inspanning moeten leveren in het wiel?

Dat bedacht ik me na een tijdje bij de nummer 2. Zeker omdat ik dacht dat de wind terug misschien iets minder goed zou staan. Daarom toch nog maar kort de rug gekromd en een inspanning geleverd naar het achterwiel. Vond hij wel mooi volgens mij, want hij begon extra zijn best te doen. Lekker om te kunnen volgen. De renner, keurig in Assos groen gekleed op een groene Canyon, ik durf zijn lievelingskleur te gokken, ging steeds schever op zijn fiets zitten, maar net zo veel zijn best doen. Wat had ik hem graag tips gegeven, maar dat vond ik niet zo gepast.

Waar we langs het kanaal begonnen te fietsen, liet hij me voor gaan. Ik besloot gepast kopwerk te doen. Iets meer dan herstel, maar wilde hem ook plezieren. Dat bleek niet meer te lukken. Ik raakte hem kwijt. In zijn poging mij te plezieren blijkbaar iets te veel gegeven.

Zo reed ik terug naar huis. Uurtje naar buiten geweest. Precies goed. Join werd zelfs niet boos. Benen voelden goed. Klaar voor de zondag.