We schrijven najaar 1985. Ik rijd het criterium in Heemskerk. In de kleedkamer van de plaatselijke gymzaal hebben de Liefhebbers en Veteranen het over doping. Ik word aangemoedigd door de meester van de 6e klas, Jan van den Hoek. Ik word al snel gelost. Geen bochten techniek. Niet het vermogen om aan te zetten. Wist ik veel dat je moest trainen om beter te worden.

Na afloop race ik met mijn vader, die als vaste begeleider met me meeging, in de auto terug naar huis. Radio 1, het zal nog Hilversum 1 geheten hebben, aan. Het WK wielrennen. We horen dat Joop Zoetemelk in de kopgroep zitten. Mijn vader rijdt in een vloeiende beweging de auto de garage in en we hollen naar de TV en zien daar Joop Zoetemelk wereldkampioen worden. We staan te juichen voor de TV.

We schrijven wat zomer heet in 2023. Ik twijfel twee tellen om buiten te gaan fietsen, maar heb door dat de regen die verwacht gaat worden ook echt gaat vallen. De straten staan niet veel later blank. Het lijkt wel najaar, of een zomerse dag in Schotland.

Ik train een uur op Zwift. De haat liefde verhouding met mijn Wahoo Kickr. Veel liever ga ik naar buiten, maar ik ben blij dat ik zo in ieder geval nog bezig ben. Een uur rustig trappen. Beetje zweten. Join vond niets doen ook prima. Van rusten word je beter (als je het maar niet te veel doet).

Vanaf de fiets een blik op mijn iPad. Sporza zendt het hele WK in volle glorie uit. Alleen jammer dat met Eddy Planckaert ook de koffiekoeken uit beeld zijn verdwenen. Ik houd er wel van, zo’n dag WK. Ik voel de spanning. Ik voel het landsbelang.

Terwijl ik wat klusjes doe gaat de iPad met me mee door het huis. Ik wil niets missen. Daarna gaat het grote scherm aan en beginnen de eerste momenten van roepen. Verwensen van mensen die niet weten waar lijm voor bedoeld is en zich blijken te hebben vastgekleefd aan de weg. Wilden vast een leus voor hun plaatselijke held op de weg schilderen, maar dat ging helaas helemaal mis.

Vanaf dat ze op de plaatselijke ronde rijden is het helemaal bal. Wat een festijn. Vroege aanvallen. Renners die lossen, omdat ze leeg zijn. Mindere bochten techniek. Niet het vermogen om na iedere bocht aan te zetten. Misschien niet goed getraind na de grote ronde.

Maar één man bleek dat allemaal wel te kunnen. Ging er nog even bij liggen en vertelde achteraf dat liever niet gedaan te hebben, maar reed de straatstenen uit de grond, op zoek naar een echt veldrit parcours, en zijn tegenstand op afstand.

Nederland heeft er een wereldkampioen bij bij de heren profs op de weg. En wat voor één. Zo een die iedere fietser wel wil zijn en stiekem wel eens naspeelt tijdens zijn rondje. Mathieu van der Poel doet. Met een schoen die stuk is en een sok die door de val afzakt. De schoenen moesten na de finish snel uit, ook al zag ik daar juist een reclame boodschap in. Ze zitten zo goed, dat je maar 1 sluiting nodig hebt. Maar de reclame kwam van Sockeloen. In de trant van de nog lopende Pontiac: “mijn schoen ging stuk, maar mijn sokken deden het nog”.

Ik deed dol en nam er n alcohol vrije Desperado op. Het was feest bij ons thuis.

Nu weer focus op het WK baanwielrennen.

Join: 13,2

Strava: 53