Ondanks dat ik niet vaak meer aansluit sta ik nog steeds in onze fietsersapp groep. Maar deze zondag besloot ik mee te gaan. Join kon deze zondag de pot op. Geen training alleen met een oog op wat goed was in de opbouw, maar er op uit met mijn fietsvrienden. Ron H had een mooie ronde uitgezocht naar Vierhouten. Zou 124 kilometer worden. Bij E gaf ik het volgende aan: ik ging het laten gebeuren: snelheid, koffie stop, kletsen, route, alles. Ik zou mijn lycra drang of komt het door de helm op mijn hoofd, om onnodig me met alles te bemoeien laten gaan vandaag. Gewoon lekker fietsen.

9:30 op de brug waar Rick niet meer woont. Perfect om af te spreken. Een zelfgebakken rijstpannenkoek als ontbijt als bodem en genoeg reepjes en gelletje in mijn achterzak om de uren door te komen.

Daar gingen we. Tegen alles wat ik ken in, startend met de wind in de rug. Tempo er in. Rond de 40 zag ik op mijn Wahoo. Snelheid die ik lang niet meer had gereden. Maar als je af en toe in het wiel kunt kruipen scheelt het veel. Je deelt de inspanningen in drieën (bijna, omdat je in het wiel natuurlijk nog wel iets van inspanning levert).

Na Harderwijk werd alles mooier. Rijden over de Veluwe. Over de weg die Ron H me al eens eerder had laten zien. Veel mooier wordt het niet en op het nieuwe asfalt ook niet veel vlotter.

Licht op en neer. Paar bochten. Vlotjes.

Ik vermaakte me goed. Heel goed. Fijn rijden met deze krasse knarren. Dat Ron V op weg is om de 70 aan te tikken zou je namelijk niet meteen zeggen.

We reden verder. Draaien en keren. Nog wat klimmen en dalen. Soms iets sneller, soms iets rustiger. Koffiestops waren er niet. We hielden het bin wat we in onze bidons en onze achterzakken hadden.

Er snorde een scooter voorbij. Terwijl hij het eerst niet leuk vind dat ik bij hem in het wiel dook en me er voor liet rijden, mocht ik daarna toch vlotjes met hem verder. Strak tempo. Niet te gek, maar zonder de Ronnen. Het knaagde bij me. Bij een splitsing stopte ik en kreeg ik al het respect van de bestuurder en een aantal handdrukken. Hij was onder de indruk. Ik nog veel meer van de Ronnen die niet veel later er ook al weer waren.

Bij een verkeerslicht schoot bij mij kort de kramp in mijn hamstring. Ik gok op combinatie van inspanning, vocht gebrek en nieuwe zit. Want hoe goed hij me ook bevalt, het is toch anders. Maar eerlijk is eerlijk de inspanning was heel wat anders dan wanneer ik alleen mijn ronde maak.

Terug de polder in. De kilometers beginnen te tellen. Bij de een wat meer dan bij de ander.

Ik was heel tevreden aan het einde. Zoutafzetting op mijn mouwtjes liet meer dan genoeg zien dat ik mijn best had gedaan. Genoeg zouten verloren.

De cijfers zeiden nog veel meer. Lang geleden dat ik dit soort cijfers bij een prestatie waar ik onderdeel van uitmaak heb gezien. Leuk weer in zo’n groepje. Misschien moet ik mijn angsten nog maar eens op zij zetten en me nog eens ergens aansluiten om een ronde te fietsen.

De Ronnen zijn echte cracks. Klagen niet. Genieten. Rijden longen en glucose uit hun lijf om er melkzuur, kramp en pijnlijke benen voor terug te krijgen. Daar kun je mee op pad, zeker op een ronde als vandaag.

Join 14 (omslagpunt van hs 171 naar hs 173 – vindt Join positief)

Strava 57