Zin om mijn fiets een dag te laten staan had ik nog niet. Misschien moest het van mijn benen eigenlijk wel, maar we deden het ‘s ochtends rustig aan en na de koffie bij Mecki’s ging ik op weg voor een rit de Ballino op. E ging te voet naar Nago over ontspanden en meer uitdagende ondergrond. Waar we allebei niet zo bij stil stonden is dat als je uren op pad gaat en niet vroeg vertrekt je dan zeker de warmere temperaturen opzoekt. Dat deze we dus. De brandende zon in. Niet mijn beste omstandigheden.

Ik fietste de kant van de Ballino waarbij je langs de waterval komt. Mijn favoriete versie. Zeker omdat er een serie haarspeldbochten in zitten die lekker lopen en waarbij je soms een mooi uitzicht over het meer hebt. Beetje jammer dat ik er steeds door een auto werd ingehaald, zodat ik als ik de binnenbocht had niet het iets vlakkere stukje op kon zoeken.

Ik trapte een niet te zware versnelling, eigenlijk een lichte. Dat vonden mijn benen het prettigste en met het idee dat bovenkomen een prima doel was en stilstaan iets dat ik niet wilde doen, de beste keuze voor vandaag.

En zo kwam ik boven. Terwijl ik gelukkig een stel babbelende Italianen achter me hield en zelfs tot stoppen dwongen. Ze zaten wat in mijn irritatie zone, maar deden blijkbaar stoerder dan ze eigenlijk waren.

De afdaling in. De fiets voelt opvallend goed. Ik voel me zeker. Slecht in conditie, maar zeker.

Als straf voor het latere vertrekken kreeg ik een heel sterke wind tegen op de weg terug. Geen motivatie om er nog eens tegenaan te gaan. Zo ploeterde ik verder.

Bij Mecki’s aangekomen genoot ik van een koude Italiaanse sinas. Wat kan dat lekker zijn. Sanpellegrino. Niet. Alleen bij Vespa Laren een favoriet.

Strava 58

Join 14,3