Join roept het wel eens naar me: van rust wordt je beter. Ik geloof het nog steeds maar met moeite, maar weet wel dat zeker mij. Benen het af en toe heel hard nodig hebben. Zo ook vandaag. Maar we gingen niet helemaal in de passiviteit. Actieve rust. Stappen naar Riva, daar een klein taartje, van die overheerlijke Italiaanse petit fours, bignole, met een glas succo d’arancia op het terras en een beetje rondkijken. Puur genieten.

Op de terugweg deden we de sportwinkel aan voor een paar bussen met poeder voor de sportdrank.

Wie kent als wielervolger deze bussen niet, levensgroot opgeblazen lans de route. Ik vind het smakelijk, makkelijk te drinken en er zit nog het nodige in om het fietsen vol te houden ook. Ik drink het waarschijnlijk iets meer verdund dan de verpakking wil. Een Italiaans merk, dat bij iedere verpakking een bidon meegeeft. Mooi meegenomen.

We eten een heerlijk bordje pasta met gerookte zalm en ik duik het boek “Het Plan” in. Vakliteratuur voor de wielervolger over de weg van de ploeg van Plugge en Zeeman, die nu Jumbo Visma heet, naar hun grote doel. Daarover later vast meer.

Ondertussen fietsen op mijn iPad de renners hun tijdrit in de Ronde van Spanje onder het commentaar van de Babbel Belg en Karsten Kroon, iets te geregeld onderbroken door reclames. Steeds als ik denk nu is het tijd voor een Discovery+ of GCN abonnement, ga ik iets anders doen en moet ik voor straf op de reclame blaren zitten. Ik weet inmiddels wel wat DHL doet, we were all yellow, ook al vind ik die van het fietskledingmerk van Contador, Gobik, wel leuk.

Borreltijd en babbel tijd. We hebben een lang gesprek met Ivan over het plezier in fietsen. Dat hij de gravelbike helemaal ontdekt heeft. Dat het niet altijd snel hoeft te gaan, ook al weet ik dat zijn niet snel op een ander niveau ligt dan mijn niet snel. Over het risico op de fiets. Over de keuze om alleen te rijden of met mensen die je heel goed kent. Alles om het kleine hoekje waar het gevaar in zit te vermijden. Over fiets cultuur, waarbij groepsgedrag zoals seintjes geven zo belangrijk is. Over de lessen uit de topsport die gebruikt kunnen worden in het bedrijfsleven. Dat als je weet dat je het maximum geeft je het maximale doet. Maar dat je, je ook moet realiseren dat bij de 100 meter op de Olympische spelen een minimale tijd wordt verwacht om in de finale te kunnen staan. Ook al zijn de Olympische Spelen voor iedereen in de finale kom je niet als je die tijd niet haalt. Misschien is een andere discipline dan beter voor je.

Sprak ik maar vloeiend Italiaans. Sprak ik maar een beetje Italiaans. Dat had het gesprek nog iets beter gemaakt, maar ik houd er wel van om dit soort verhalen te horen van een oud Olympische sporter die met Italiaanse top coaches heeft gewerkt en nog steeds in contact staat met veel topsporters, (oud) prof wielrenners, trainers, ploegleiders en dergelijke. Wijs geworden op de wegen van de topsporter en niet in de schoolbanken.

Strava 56

Join 13,9