We vragen ons af hoe vaak we al deze weersomstandigheden hier gehad hebben. Vast wel een keer, maar het is opvallend hoe stabiel het is. Niets van dreiging in de avond of de hele tijd wat kijken naar de wolken die de bergen over trekken. We genieten er van, maar moeten de zonnestralen ook wel eens ontwijken. Het gevoel dat het september is ontbreekt volledig.

Vandaag fiets ik nog eens de Ballino op. Het gaat niet zo zoals het wel eens eerder is gegaan. Dat is duidelijk en ik zal proberen daarover niet door te blijven mekkeren.

Ik word ingehaald door een Italiaanse. Ziet er strak uit zoals ze naar boven rijd. Lange paardenstaart, roze sponsor kleding en een oranje De Rosa. Veel Italiaanser wordt het niet. Als ik niet wist dat Bolzamo in Nederland aan het fietsen was en ze een ander shirtje droeg, zou ik denken dat zij het was.

Ik duik de afdaling in en deze gaat me gemakkelijk af. Ik blijf me verbazen over hoe ik me op de fiets voel. Heel zeker. Ik blijf het ook nu roepen: lang leve de schijfrem!

In het dorp aangekomen bedenk ik me dat ik tien de weg door het dorp was afgesloten ik daar een klein klimmetje op moest om via een lusje weer op de weg te komen. Waarom dat er niet aan toe voegen? Was altijd verschrikkelijk voor me. Ik denk dat ik nog op de Pinarello reed. Min. Flamboyante uitstap.

Viel goed mee en in plaats van meteen afslaan, fiets ik nog een stukje verder. Nog een paar meter klimmen en een stukje Brenta massief inrijden. De beer is hier baas.

Het is hier mooi. Dat is zeker. Net zo zeker als dat ik omkeer en weer terug rijdt. Nu in gestrekte draf en over het fietspad langs de tunnels en de 6 haarspeldbochten, op de fiets doe je er eigenlijk 5, helemaal weer het dal in.

Nog 24 kilometer op weg naar huis. Op naar de stenen. Ik word voorbij gereden door een nieuweling / junior van de lokale ploeg uit Dro. Plat op zijn stuur. Volle bak. Trainen doe je zo.

Andrea Pasqualon van Bahrein Victorious komt me tegemoet. Man met baard. Zijn vriendinnetje woont in de buurt weet Rinaldo me ‘s avonds te vertellen. Ook wie het was trouwens.

Ivan komt me ook tegemoet. Er moet getraind worden. Zo blijkt maar weer. Hij rijdt in de winter een graveltocht samen met zijn vriendin in Patagonië en dan niet in het kledingmerk, maar in het gebied in Zuid Amerika.

Zo trap ik verder. Een paar mindere goden inzeilend. Kan E mooi laten zien hoe ik er één voorbij steek op het laatste stukje fietspad.

Mijn shirt heeft drogere tijden meegemaakt. Iedere druppel drinken loopt er net zo snel weer uit.

Mooie ronde zo. Precies 1000 hoogtemeters. Veel preciezer kun je het niet inplannen.

Join 15,2

Strava 62