De eerste week dat La Dama en ik samen zijn is voorbij. Er zijn 6 ritten gereden. Van lang tot kort, van vlakker tot met meer hoogtemeters, van sneller tot langzamer, van alles en nog wat.

Gisteren ging ze een dag in de tas toen wij ons verplaatsten van Torbole naar Tramin. Hier de Italiaanse naam opschrijven is onzin, als je ‘s avonds bij het Schützenfest hoort wie er allemaal welkom geheten worden, de mensen uit Beieren, die uit Oostenrijk en natuurlijk ook de gasten uit Italië. “Hier spricht man Deutsch in Tradition“, terwijl ik het niet enger probeer te maken dan dit.

Zo’n dagje naast de fiets geeft tijd voor gedachten, zeker als je nu in een rustig huis terecht bent gekomen dat midden tussen de wijnranken op een wijnberg ligt. Rust is het woord na de drukte in Torbole.

Ik vraag me af wat voor een huwelijk, beter: bijvrouw relatie, het is tussen mij en La Dama. Is het gearrangeerd, voorbestemd, liefde op het eerste gezicht, een verstandshuwelijk of een relatie die nog moet groeien. Misschien wel een beetje van alles.

Het was duidelijk dat ik bij mijn nieuwe fiets weer bij een S-Worms terecht zou komen als me het totale verhaal zou bevallen. Ik heb eerlijk is eerlijk niet verder gekeken of geprobeerd. Door het aanbod dat er was werd de keuze deze witte. Maar bij het zien was ik meteen helemaal verkocht. De eerste paar ritten zijn overtuigend, ook als is het niet de overstap van een stalen fiets naar die van Carbon. Het is verfijning. Het zijn de details. Om de term nog maar eens uit de hoge hoed te toveren: marginal gains, maar ze zijn er. Het is niet goed om na een paar ritten al een echt oordeel te hebben, dus ik geef het nog wat meer tijd. Maar laat ik zoveel zeggen: ik kijk uit naar de volgende rit. En zoals Remco Evenepoel heeft laten zien, uiteindelijk is de mens de motor en moet die de fiets vooruit duwen.

En zo zat ik vanochtend te typen op ons terras.

Strava 62

Join 15,2