Het is pas dag twee, maar ik weet nu al dat ik dit ongelofelijk ga missen. Een ontbijtje op het terras, terwijl de dag ontwaakt. Daar neem ik normaal toch de tijd niet voor of ik heb geen zin om de wekker om 4 uur te zetten. Het zal vooral het laatste zijn.

Om er een beetje in te komen en passend bij wat Join me voorschreef besloot ik om een op en neertje te doen naar Meran. Iets in me hoopte op een typisch Italiaanse zondagochtend groep die me op sleeptouw zou nemen. Het bleef bij hopen, want Italiaanse zondagochtendgroepjes rijden met wind mee en daarom de andere kant op.

Join had een pittig programma neergezet. 10 keer 40-20, dat is 40 seconden zo snel als het gaat, maar duidelijk boven ftp en dan 20 seconden rusten en later nog 4 x 10 minuten tempo. Iets om naar uit te kijken….

De heenweg koos ik voor beentempo. Ook wel eens goed om te doen als je, zoals ik, vaak vervalt in een langzaam beentempo als het berg op gaat. Ik wil niet dat mijn hersenen gaan denken dat, dat altijd zo moet gaan als ik aan het fietsen ben.

Zo reed ik de toerfietsende, bike pakkende, familie fietsende, zich wielrenner voelende, semi gravellende, georganiseerde reizenden, hardlopende, skeelerende mensen massa op het fietspad voorbij. Het is mooi om te zien hoe intensief dit fietspad wordt gebruikt. Gelukkig is het breed genoeg om meestal vlot in te kunnen halen.

Bij Flarer, de fietsenwinkel, was vandaag mijn keerpunt. Pracht en praal aan Italiaanse fietsen. Willier, Pinarello en Colnago en van alles de topmodellen. Daarbij schoentjes van verschillende merken in uitvoeringen om je vingers bij af te likken. Ouderwets kwijlen voor de etalage, zoals ik dat vroeger deed bij Kroone Liefting in Limmen toen ze nog in hun oude winkel zaten. Lang geleden. De nieuwelingen categorie ben ik al lang ontgroeid, maar de jeugdige liefde voor de fiets is gebleven.

De weg terug. Het loopt nu licht af en daar maak ik gebruik van. Tempo gaat iets omhoog, maar ik rijd vooral met het doel om het te blijven volhouden. Het inhalen gaat maar door, maar helaas volgen de renners niet die ik verwacht dat wel met me mee zouden rijden.

Afslag bij Bolzano. Nog 20 kilometer te gaan. Ik zie een sponsorpakje voor me rijden. Een mooi richtpunt. Bij het inhalen voel ik dat die niet achter blijft, maar zeker mee gaat. Hij kent het voordeel van een rug om achter te verschuilen. Kent ook de etikette van de handgebaren.

Tot mijn verbazing neemt hij zelfs een stukje over als ik even aan een reep knabbel. Het eten was er vandaag een beetje bij ingeschoten. Slinks laat hij daarna weer lopen en ik neem nog een stuk over. Goed voor de gevraagde inspanningen van de dag.

Daar komt hij nog een keer. Ik zie dat hij een paar tanden heeft bijgeschakeld en er nog een keer goed voor wil gaan zitten. Het gaat vlot. We komen steeds dichter bij het einde van het fietspad voor vandaag. Als je zo gepiloteerd bent, moet je er een eindsprint van maken. Ik ga niet uit het zadel, maar gooi wel het tempo nog een laatste keer de hoogte in. Hupsakee. Ook ik voelde me even wielrenner.

Hier laat ik onze wegen scheiden. Ik fiets rustig het laatste stuk naar boven terug naar Tramin. Leuk als je er bent en uitzicht over het dal hebt, lastig als je nog die paar hoogtemeters moet overbruggen en het eigenlijk wel genoeg is.

Ook al voel ik me goed, ik ben gesloopt. De warmte eist haar tol en de rest van de dag ben ik niet veel meer waard. Join is heel tevreden met over hoe ik de training heb uitgevoerd. Mijn eerst 7,8. Meestal is een voldoende al een hele opgave.

Strava 64

Join 15,7

Vandaag een rustdag.