Een pittig gesprek, alles is relatief lezer, aan de ontbijttafel. Wat te doen. Een dag lang klimmen of me aan de Join training houden. Ik las dat in het huis waar de man de broek aan heeft, de vrouw deze in de ochtend heeft klaargelegd. Ik luister. Waarschijnlijk ook wel zo verstandig. Als de tijd me ontbreekt dan baal ik dat ik me niet kan houden aan het schema, heb ik de tijd wil ik weer iets anders doen. Een soort van FOMA. De angst om te missen dat je zou kunnen doen en meemaken. Ook al vind ik een op en neertje hier over het fietspad eigenlijk ook heel leuk.

Vandaag staat er 2,5 uur intensieve duur op het programma verdeeld in 15 minuten inrijden, 30 minuten meer wattage, 30 minuten wat minder, 30 minuten wat meer en 30 minuten wat minder afgerond met 15 minuten uitrijden. Niets extreems. Eigenlijk een rit om daarna de dag nog aan te kunnen.

De lezer ziet het woord “eigenlijk” staan en weet voldoende.

Ik rijd naar het fietspad en begin mijn eerste blok. 30 minuten rond 80% van ftp. Daarmee kun je een lekker tempo rijden en zo rijd ik tot Bolzano en een stukje richting Merano. De eerste 30 minuten zitten er op als ik net een geblokt rennertje voorbij rijd die in mijn wiel kruipt. Ik bega de fout om door te rijden. Doordat het hier lichtjes oploopt krijg ik net dat beetje meer weerstand en in plaats van te vertragen versnel ik iets. De wattages gaan wat omhoog. Het loopt als een trein. Ik voel me goed en goed op de fiets. de man aan mijn wiel is vast een bekende van velen want hij krijgt geregeld zijn naam toegeroepen.

Zo stoom ik mijn volgende 30 minuten door. Eigenlijk met te veel inspanning. Zelfs voor een blok met de wat meer wattage. Wat zou het.

Ik krijg een Grazie op het punt dat ik besluit om te keren. Dat was blok 2.

Ik sta even stil. Zie een renster op een Specialized aan de overkant en niet veel later een man in een Quickstep tenue, van een ouder jaar, aan komen rijden. Ze groeten elkaar en gaan me voorbij. Zouden dat de locomotieven zijn die mijn karretje mee zouden nemen?

Toch wel voor een paar 100 meter. Die Italianen doen dat slinks. Ik weet niet eens hoe het gebeurde maar ik zat weer op kop. Kon het niet laten. Zocht de flow weer op en begin te rijden.

Blijkbaar vonden mijn wagonnetjes het prima, want die zag ik niet meer, maar hoorde hem alleen luid brullen en fluiten als we mensen voorbij moesten en zij meer aan de kant. Je hebt signaleren en signaleren. Ik gaf natuurlijk braaf mijn handtekens.

Een klein sprintje nadat we een weg over moesten steken, maar verder was het vooral stevig doorrijden, tot aan Bolzano. Dat was blok 3. Daar ontving ik weer de bedankjes en de vraag waarom mijn derailleur aan een roze padje hing. “Marginal gains” was mijn antwoord. Enig trots, die Italianen kennen het vak van complimenten geven, toen ze vroegen of ik ex-profi was, zoals ik maar door bleef rijden.

Zo had ik voldoende om het laatste stukje te beginnen. Stukje rustiger, maar nog steeds in de lekker doorrijden flow. Nog een 30 minuten blok.

De laatste 15 gingen in alle rust terug. Beetje worstelen op het laatste stukje naar boven. Goed gevoel overgehouden aan de rit. Tijd om bij te komen.

Join wilde me een hele krappe voldoende geven. Ik had teveel mijn best gedaan. Ik kan het niet ontkennen.

Join 15,7

Strava 64