De goedheiligman komt vandaag op bezoek. Dat is als je tenminste het afgelopen jaar lief bent geweest. Toch altijd een bijzondere en spannende tijd.

Als beetje fietsliefhebber houd je tegenwoordig al je vorderingen nauwlettend bij. Geen rit mag ongezien blijven. Als het even kan ontvang je er nog kudo’s voor ook. Wekelijkse, maandelijkse en jaarlijkse doelen. Kilometers maken. Snelheden. Hoogtemeters. Alleen of in gezelschap. Nieuwe routes plannen op de kaart. Afspraken maken in de nieuwe chat functie. Foto’s of zelfs bewegende beelden er bij. Alles kan.

Want als je het niet in Strava upload is het niet gebeurd. Dat is bekend.

Maar als het woord nog niet bestond, dan is het er nu. Stravastress. Het aanhikken tegen de doelen. De druk van buitenaf. Het anderen zien fietsen, terwijl je er zelf niet aan toe komt.

Maar toch, zonder Strava is fietsen een stukje minder leuk. Nu kun je zien wat je doet en in andere jaren gedaan hebt. Ik ken iemand die betalend lid is omdat hij het waardeert wat de ontwikkelaars hebben gedaan. Verder is hij niet zo van de socials. Ik weet niet of dat dé graadmeter is, maar toch.

Een mooier geschenk is er voor de wielerliefhebber niet dan een nieuw jaarabonnement. Om te administreren en te volgen.