Een doel zonder consequenties, maar als je iets af kunt vinken geeft dat een goed gevoel. Boven de maand december hing voor mij nog de granfondo zoals ze dat bij Strava noemen, oftewel een ronde van 100 kilometer. In de zomer niet zo’n grote uitdaging, maar in de wintermaanden is dat het soms wel. Minder mooi weer, kortere dagen, andere verleidingen en dan tikken de dagen weg.

Vandaag was het prima fietsweer. Een iets uitdagende wind, maar zonder uitdaging kan iedereen het. Ik stapte op met het idee om lekker te gaan fietsen. Winters op het binnenblad, licht trappend vertrokken. Niets te veel vermoeien, maar lekker rijden. Trainen komt vanaf januari wel weer aan de beurt.

Zo stuurde ik mijn fiets rustig slingerend langs de Vecht, of hoe deze riviertjes ook mogen heten. Langs plassen, die bij mij allemaal Vinkex of Ankeveense heten. Wat maakt het uit. Allemaal ben mooi. Allemaal even kronkelend. Allemaal soms helemaal onoverzichtelijk.

Bij de prinses kwam ik de Renault Clio club tegen die daar vast hun jaarlijkse kerst route aan het rijden was. Versierd en wel. Was dat het meest opvallende van de rit? Misschien wel. Of het moeten de vele fiets clubjes geweest zijn die me tegemoet reden. Er wordt dus wel in groepsverband gereden.

Zo trapte ik door en kwam ik ruim boven de 100 uit en kon ik het vinkje makkelijk zetten.

Nadat ik de dames over de Muur van Namen had zien crossen nog vlug naar onze hoofdstad. Vooral de Holtkamp bitterballen en Utrechtse oude kaascroquetjes waren het melden waard. Iets met weggereden calorieën? Nee, gewoon lekker.