Zaterdag zag er lang niet slecht uit. Ik had tegen E gezegd dat ik echt weer eens naar buiten moest en kreeg het gepaste duwtje. Ik moest wel de tijd een beetje in de gaten houden, omdat we ‘s middags een afspraak bij de opticien hadden. Die vind onze ogen trouwens nog steeds even goed als ze er voor waren, dus de brillen hoefden niet in sterkte aangepast. op de fiets rijd ik niet met bril, maar met (dag)lenzen. Ik zeg ze ook onderweg wel eens gedag als ze uitspoelen of waaien. Gelukkig is mijn zicht niet zo slecht dat ik dan niet verder kan. Om te zien of die nog even goed passen moet er nog een nieuwe afspraak komen. Nog een reden om voor lenzen te kiezen is dat ik dan verder gewoon de Oakley van mijn keuze van de dag kan opzetten. Wel zo leuk.

Maar ik ging dus naar buiten. De korte versie is, wat was ik blij dat E me nog de tip gaf om een Buf om mijn nek te doen. De lange dat ik het jammer vond dat ik zo onverstandig was om niet met mijn spatbord te rijden. Het leek droog, maar was nat. Het leek fris, maar het was koud.

Zo reed ik rond in de polder en vond ik het fietsen buiten weer heerlijk. Ondanks de koude voeten en de moeite na afloop weer warm te worden. Het Kris kras door de polder rijden is toch leuker dan het statisch trappen en kijken naar een scherm.

Meteen ook de reden waarom de zin om zondag binnen te gaan rijden iets verder te zoeken was. Mijn Zweden gingen de Über Pretzel rijden. Zo’n ronde waar je op papier om lacht, maar als je begint te rijden meteen spijt hebt. Voor de kenners, je begint meteen met de klim naar de radiotoren. Met mijn conditie niveau een echte klim. Een uur lang doortrappen. Met duizelingwekkende vaart de berg weer af. Daarna wachten, minuten lang stilstaan, totdat de achterblijvers weer aansloten. Voor mij de genade klap. Benen wilden niet meer en ik ook niet. Toch al niet verstandig om dit uur zo zwaar door te geven. Ik heb nog wel wat conditie op te bouwen voordat het lekkere rijden er weer is.

Strava conditie 48