De titel is het positieve geluid. Ik had ook kunnen kiezen voor:

– oh jongens wat een wind

– in de ochtend is het nog wat fris

– drie op een rij

– ik reed me helemaal naar de vaantjes

Of iets in die trant.

Maar daar heb ik geen zin in.

Vrijdag was het weer VO2 Max training. De titel die aan de dag werd gegeven was: afbouwende VO2 Max intervallen.

Leuk verzonnen. Om het iets dragelijker te maken bakte ik is ochtends pannenkoekjes. Het was zoiets van vooraangekondigd afzien. 5, 4, 3, 2, 1 minuten met net zoveel rust tijd er tussen. Terwijl de tijd afnam moest de inspanning toenemen.

Ik koos weer voor een stuk in de polder waar de wind in het nadeel stond en ik dus mij inspanning tegen de wind in kon afleggen. Dat dit daar een goede plek voor is was te zien aan de jongen op een driewieler die daar het het trainen was en een renster van DSM Firmenich Post NL die op haar tijdritfiets daar heen en weer reed.

Ik pufte. Ik steunde. Ik deed wat er van me gevraagd werd.

‘S Middags ging ik nog even bij Kaptein langs om een afspraak te maken voor nieuwe balhoofd lagers. Ik kreeg op mijn donder over mijn manier van de fiets wassen, dat was de enige verklaarbare reden waarom de lagers nu al minder goed draaien. Ik accepteer het maar. Ga nu voor onderhoudsvrije lagers van Ceramicspeed.

Zaterdag iets later op pad. Een duurtraining met een aantal kracht minuten er in gebouwd. Zwaarste versnelling en met 60 omwentelingen per minuut tegen de wind in, terwijl je, je bovenlichaam stil houdt. Na de training van gisteren kwamen er 10 minuten extra bij volgens het plan. Ik maakte een extra lusje om de tijd vol te maken.

De rest van de dag keek ik met verbazing naar Vingegaard. Wat een klasse.

Zondag. Weer aardig weer. Weer veel wind. Nog iets meer leek het wel. Op de planning zogenaamde duurintervallen van 8 minuten elk. Ze kwamen als geroepen, omdat ik anders niet tegen de wind inkwam.

Mijn lusje werd iets te lang. Iets meer dan de 2,5 uur die gepland waren. Ik haalde nog net een voldoende volgens Join.

Best pittig zo naar het einde toe.

In de middag was het juichen voor Jörgensen. De Amerikaan, met de Scandinavische naam, die in Frankrijk (Nice) woont en voor een Nederlandse ploeg rijdt. Eclectisch is hiervoor geloof ik het woord.

Nog eens over het trainen. Ik verdedig me niet, ook al had ik vorige week het idee dat ik dat aan het doen was. Nergens voor nodig.

Het meest opvallende aan het trainen is dat het meer “constant maar door” is. Niet even hard en dat weer rustig. Vooral door, door, door. Dat is soms minder duwen tegen de wind in of op een brug, maar soms juist ook meer en soms zeker ook een tandje bij schakelen met wind mee om maar het gevraagde vermogen te leveren.

Wat ik vooral prettig vind, zijn de kleine stapjes die je maakt. Blokjes, waardoor de tijd vliegt.

Wat helemaal mooi is, is dat er effect is.

Join 12,6

Strava 45