Weekend en zon, wat wil je nog meer als fietser?

Vrijdag moest ik er wel even op wachten en plande ik mijn dag helemaal anders dan normaal. Het liefste rijd ik ‘s ochtends vroeg weg, maar dat was deze vrijdag niet de beste keuze. ‘s Middags ging namelijk de zon schijnen. Dus daar liep ik dan met min. Ziel onder de arm de dag af te wachten. Ging zelfs zo ver dat ik de lege flessen ging weggooien.

Maar ‘s middags kon ik dan eindelijk de deur uit. Drie uur werd er van me verwacht met daar 10 40×20 (40 seconden hard en 20 rustig) en 4 x 10 minuten tempo. Een flinke opgave. Zeker als er door de polder ook nog eens een stevige windkracht 5+ waait.

De sprintjes deed ik met zijwind en de tempo blokken tegen de wind in. Meer wattage trappen dan echt snel gaan. Betekende trouwens ook dat het met wind mee rustig aan ging, omdat ik dan maar weinig watt mocht trappen.

Het blijft toch echt heel anders dat trainen in plaats van een leuk rondje fietsen. Zo koos ik er weer voor om in de polder te blijven en de vrije wegen op te zoeken. Geen beschutting, maar ook geen verkeer.

Zaterdag. Heel bijzonder. Een VO2 Max training. Dat na de toch wel zware vrijdag. 4 uur in totaal met daar opbouwende VO2 Max blokken. Dat was 1 minuut ver boven omslag, 1 minuut rust, 2 minuten iets minder ver boven omslag 2 minuten rust en zo tot dat de 5 minuten volgemaakt waren. Dat geheel moest 2 keer met tussen deze blokken een uur rustig aan. Met een duur blok er voor en er na maakte ik de 4 uur vol. Dat niet alleen maar ook weer een 100+. Niet er op gereden, maar ontstaan.

Dat alles deed ik voor het eerst op de nieuwe schoentjes buiten en ook nog eens in korte broek!

Het opstropen van de mouwen van mijn jasje zorgde er, had het eerst niet zo door, voor wat vervelden tintelingen in mijn armen. Vast iets met afknellen….

In de middag stond, terwijl er over rozen, trouwende neven , vakanties ijs en vis gebabbeld werd, natuurlijk Parijs Roubaix voor de vrouwen aan. Ook al won Vos dan niet, het was toch wel een mooie koers.

Zondag kreeg ik vrij van Join. Ik twijfelde eerst of het nodig was, maar tijdens een rustig rondje, kwam ik er achter dat het best wel zo was. Het herstel was er niet helemaal. “Van rust wordt je beter” zegt Join dan. Alleen niet alleen maar van rust.

Kon wel rustig aan in de korte broek gereden worden en zelfs de armstukken konden nog naar beneden. Een cadeautje zo’n weekend.

De rest van de dag was er voor Parijs Roubaix, of beter voor Mathieu van der Poel en de tweeling Van Dijk. Die Van der Poel is er één die we misschien nooit meer gaan meemaken. Wat een klasse spat er van het scherm af als hij aanzet. Stiekem spelen fietsers geen Tour de France-je meer, maar Mathieutje. Of moet ik voor mezelf spreken.

Join 14,5

Strava 54