Er zijn van die klassiekers. Zeker in mijn beleving. Ritten met speciale herinneringen. Ritten die passen in het seizoen. Die ook al jaren georganiseerd worden.

Inderdaad daar hoort bij mij de Ronde van Noord Holland bij. Gereden in goed gezelschap. Afgeraffeld in zelfs nog beter. Top 10 een jaar met René. Laag vliegen en leeg gaan.

Twee jaar geleden reed ik mijn laatste. Met de nieuwe Shimano Dura Ace 12 speed groep. Starten vanuit mijn ouderlijk huis in Castricum. Niet officieel, maar heel goed verzorgd.

Ik twijfelde dit jaar of ik mee zou rijden. Tot op het laatste moment. Een stap van 4 naar 6 uur is een flinke. Van ongeveer 110 naar 160 ook. Het alleen rijden ben ik wel gewend. Maar het weer zou ook nog eens uitdagend zijn. Zo twijfelde ik verder.

Maar toen overwon het waarom ook niet. Wind uit het Noorden dus vooral het eerste deel wind tegen. Alleen pad, dus de enige die ik moest overwinnen was ikzelf.

Vroeg vertrekken, en mijn ouders pasten er hun ochtend ritueel op aan.

Ongeveer 7 uur ging ik op pad. Dik ingepakt. Zelfs overschoenen aan, mutsje op en handschoenen aan.

Op naar Alkmaar, waar ik hoopte een groepje tegen te komen om mee op te trekken. Bij Limmen, maximaal 5 kilometer onderweg kreeg ik de eerste stortbui over me heen. Iets tussen regen en hagel in. Een voorteken voor de rest van de dag. Afwisseling tussen buien waar je echt nat van werd en droge periodes.

Alkmaar. Niemand te zien. Door dan maar. Pak wind tegen naar Petten. Een uitdaging. Verder noordelijk dan vorige keer. Af en toe miste ik een pijl, omdat ik op mijn Wahoo een oude route had staan.

Kolhorn. De rustplaats werd nog opgebouwd, maar stempelen deed ik toch niet en rusten al helemaal niet.

Naar Medemblik toch weer de weg met het vreselijk slecht lopende asfalt. Loopt voor geen meter.

De wind stond wel een heel stuk gunstiger hier.

Wervershoof en door naar Hoorn. Daar reden wat andere fietsers. 110 tot rijders vanuit Alkmaar. Die stempelden. Ik ging door. Groepje? Reden niet lekker. Geen veilig gevoel. Beter om alleen te rijden. Zo ging ik door. Paar fietsers aan mijn wiel. Ik haal fietser na fietser in. Vooral tweetallen valt me op.

Bij Purmerend rijd ik lek. De dichtgeklapt doet haar werk. Band oppompen met het minipompje en eindelijk de hoognodige pitstop. Als je moet vanaf Alkmaar, maar geen geschikte plek kunt vinden een verademing.

In Purmerend is een rustpunt waar ik mijn band beter op kan laten pompen. Zo kan ik weer verder en hoef ik niet met binnenbandjes te klieren.

Bij het wegrijden nog maar eens een stortbui.

Ik had gedacht nu helemaal leeg te zijn, maar dat valt goed mee. Het trainen werkt dan toch. Op weg naar de Zaanse Schans geef ik er nog eens een flinke ruk aan en trap stevig door. Voelt nog best goed.

Daarna slingeren door de polder. Ik rijd me vast in een groepje. Haal ze in waar het kan, maar rijd dan ergens fout. Had over moeten steken. Omdraaien en terug en weer bij dat groepje. Dan maar een stukje meerijden, maar het voelt wel heel makkelijk tussen de wielen. Gelukkig stoppen zij in Heemskerk bij de stempelplaats en kan ik alleen verder. De laatste paar kilometers. Tegen de wind in. Nog een laatste keer alles geven.

Een stevig rit. Een 8 op de schaal van Join. Zeker 95% solo. Omstandigheden zoals ik de nooit eerder heb gehad bij deze ronde.

Perfecte verzorging bij mijn ouders. Zo begint het herstel meteen.

Dat het zwaar was blijkt wel dat ik net zoveel KJ’s heb gebruikt als 2 jaar geleden en bij 3 kilometer p/u langzaam was en 10 watt minder heb gebruikt. Het was dus zwaar. Dat voel ik bij het typen vandaag ook nog.

Staat mooi weer op de teller. Met de motivatie zit het goed. Maar van herstel word je beter, dus daar investeer ik vandaag maar in. Op naar Luik Bastenaken Luik.

Strava 54

Join 14,6