Op Hemelvaartsdag van de vrachtwagen loze Duitse Autobahnen gebruik gemaakt om onze XC40 naar Tramin te sturen. Van laad station naar laad station was het een lange, maar toch een rit die goed te doen was. Heel vroeg uit de veren, maar daardoor weinig last van het overige verkeer.

De kuch, nies en snotter partij, waar ik woensdag al druk mee begon te zijn, was ik niet op vakantie gegaan had ik me ziek gemeld op deze laatste dag, was zeker nog niet over, maar vrijdag scheen de zon, de inschatting was geen koorts en het vertrouwen was er dat ik me in zou houden. Dus lekker fietsen.

Niets ingewikkelds. Fietspad op en trappen. Eerst in de richting van Bolzano en dan richting Merano. Lekker fietspad, dat heel veel bereden wordt door van alles en nog wat dat fietst. Van ik val nog net niet om tot ik ben een tijdrit aan het trainen op een tijdritfiets.

Op de heenweg haal ik een fietser in snel pak op een 3T gravel fiets in. Hij sluit aan en vraagt of we wisselend op kop zullen rijden. Toch maar gedaan. Ging lekker. Hij blij, ik blij.

Naar Meran kom ik niemand tegen waar mee ik kon fietsen. Maar zo kon ik mooi eigen tempo blijven rijden. Er komen me wel leuke groepjes tegemoet. Zo lijkt het toch.

Keerpunt. Gaan we weer. Ik haal een groep in, dat bij me blijft. Er neemt zelfs iemand over. We gaan zelfs sneller fietsen. Zo rijden we wisselend aan kop. Tot irritatie van een van de fietsers uit het groepje versnel ik als de weg ietsjes oploopt om dan weg te sturen als het weer vlakker wordt. Spelen, noem ik het. Niet de hele groep is op gelijk niveau en dat is onderling te merken. Kleine irritaties en gaatjes die er vallen. We hebben het hier over een totale afstand van misschien 10 kilometer. Ik denk aan “De Intrigant” van Asterix.

Het gezelschap heeft inmiddels gedaan of ze afgeslagen zijn en ik haal nog wat extra water. Ik ben temperaturen boven de 20 graden niet meer gewend en kan wel wat extra water gebruiken.

De weg terug is lastiger. Wind tegen. Ook al is hij niet zo fel als thuis, ik merk hem wel.

Het laatste stukje fiets ik anders dan de heenweg. Zo lijkt het net alsof ik een rondje heb gefietst. Denkt E zelfs als ze een foto maakt van mijn route. Er zijn fietsers, zeker in Noord Holland, die van mening zijn dat je altijd een rondje moet fietsen en nooit een op en neertje.

Was het verstandig? Lekker was het in ieder geval wel het fietsen vandaag.