Daar stond ik dan aan de spreekwoordelijke T-splitsing. Geen idee of hij spreekwoordelijk is, maar het was geen letterlijke. Nam ik de afslag fietsen of de afslag rust. Het hoesten en snotteren was zeker niet minder geworden. De vraag dus of fietsen het beste was om te doen of proberen met een dag niet er voor te zorgen dat het sneller beter zou gaan.

Ik koos voor het laatste. Wel een beetje in de hoop dat de weersvoorspellers het mis zouden gaan hebben met het mindere weer in de komende dagen, want deze zaterdag was werkelijk prachtig. Maar een zaterdag in de zon in Bolzano waar je ziet dat de mensen ook behoefte hadden aan mooi weer, want heel mooi is het hier nog niet geweest, is zeker ook fijn.

Espresso op de favoriete plek met de aardige bediening, wandelen onder de arcades, kijken bij de schoenenwinkels, een Meraner als lunch en bij de apotheek een Italiaans middel tegen mijn klachten.

Moet zorgen dat alles oplost en mijn longen er weer zin in krijgen. Ik had deze foto op Strava gezet, omdat ik daar een aantal volgers heb die meteen nerveus worden als ik een dag niet plaats tijdens een vakantie, heeft er toe geleid dat ik nu weet hoe ik een volger kan blokkeren. Als iemand twijfelt aan mijn oprechtheid en zegt dat we alles doen om onze slechte conditie te verbloemen, dan hoef je me niet te volgen.

De dag bracht nog meer en wel een heel passend cadeau van E. Dé Giro d’ Italia Oakley van 2024.

Een Limite Encoder Strike Vented met Prizm Black glazen met Giro inscriptie, een speciaal poets zakje en opvallende Giro roze pootjes.

Als liefhebber van de mooiste koers van het jaar kan het natuurlijk niet beter worden dan dit. Beetje jammer dat de leider een andere brillensponsor heeft. Hoe hij des ondanks met zijn tegenstanders speelt is indrukwekkend te noemen.

Het middel lijkt aan te slaan en zo hoop ik op zondag de blits te kunnen maken tijdens een rondje fietsen. Piano, piano. Zoals we dat in Italië zeggen. Rustig aan.