Dinsdag (vandaag woensdag regent het met bakken uit de Süd Tiroler lucht) wilde ik eens iets anders. In plaats van naar het noorden, stuurde ik mijn fiets naar het zuiden en dook ik bij Mezzacorona het dal in richting Cles. Een dal, klimmend, dat bekend staat om Castel Thun, van de beeldjes, appels en vooral appels en appels.

Een groot deel van de route verliep over Italiaanse fietspaden, los van de hoofdweg en af en toe bijzonder stijl en rustige wegen naast de hoofdweg. Een genot om over te rijden en het liep gesmeerd. Puur genot op twee wielen.

Cles staat ook bekend als de woonplaats van Maurizio Fondriest die er nog steeds een fietsenwinkel heeft en een beer die er een tijdje geleden een hardloper heeft aangevallen. De beer is gevangen of geschoten en Maurizio ben ik misgelopen. Had geen zin in de drukke weg en koos voor de afslag naar Fondo.

Meer klimmen en met het eigen,ikke doel om dor te gaan tot aan de Passo Mendola. Maar dat was zonder de steeds dichter trekkende wolken gerekend. Toen die zwart werden dacht ik dat boven op een berg aankomen in de stromende regen niet is wat ik graag wilde beleven als ik het kon vermijden.

Dus de zelfde weg terug. Geen probleem. Lekker vlot.

Bidon met fris water in een dorp en door naar het finale fietspad. Daar kwam ik hordes mensen tegen in regen capes, regen pakken, regen jacks en stilstaand onder bomen. De weg was er kletsnat en ik vind dat ik de juiste beslissing had genomen door om te keren.

Ik heb genoten van de rit. Jammer dat het geen rondje kon worden, maar misschien zit dat nog in het vat. Zoals we weten verzuurd dat niet.